<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d8823282\x26blogName\x3d%CE%97+%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9D%CE%91\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del_GR\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/\x26vt\x3d5161785943150307702', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Πάνω απ' όλα η υγεία




Σε ολόκληρη τη ζωή μου οι εμπειρίες μου με νοσοκομεία ήταν λίγες και –εξαιρώντας κάνα δυο φορές που μεταφέρθηκα στα Επείγοντα Περιστατικά– δεν αφορούσαν εμένα, αλλά συγγενείς ή φίλους που είχαν τη μια ή την άλλη, ευτυχώς, μικροπεριπέτεια. Πρόσφατα όμως το νεφρό μου αποφάσισε πως έφτασε η ώρα να διαπιστώσω από πρώτο χέρι πόσα απίδια βάζει ο σάκος και, παρότι η ιστορία μου είχε αίσιο τέλος σαν τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, δεν θέλω να ξαναδώ νοσοκομείο ούτε ζωγραφιστό.

Η διάγνωση ήταν νεφρολιθίαση, δηλαδή πετρούλα στο νεφρό.
«Δεν πίνεις πολλά νερά, ε;» είπε ο γιατρός μου.
«Όχι», απάντησα. «Αλλά πίνω κάνα δυο λίτρα κόκα-κόλα την ημέρα».
Με κοίταξε λες και ήμουν η τρελή του χωριού. Δεν είχε άδικο. Είναι απίστευτες οι κοτσάνες που ξεφουρνίζει κανείς όταν τον πιάνουν στα πράσα και προσπαθεί να δικαιολογηθεί.
«Λάιτ», διευκρίνισα μουδιασμένη.
Ο γιατρός δεν μπήκε στον κόπο να σχολιάσει. Μάλλον είχε ήδη βγάλει τα συμπεράσματά του για τη διανοητική μου κατάσταση.
«Τι κάνουμε τώρα με το νεφρό;» ρώτησα.
«Θα τοποθετήσουμε pig-tail».
Γουρουνοουρά; Τι ήταν αυτό και πού ακριβώς θα το τοποθετούσαμε;
Αφού μου εξήγησε την ανατριχιαστική διαδικασία –εισαγωγή με καθετήρα από την ουρήθρα ενός σωλήνα στο νεφρό– πρόσθεσε: «Και μετά θα κάνουμε λιθοτριψία».
Η σκέψη ότι θα απαλλασσόμουν από τους απίστευτους πόνους μού έδωσε φτερά. Τα οποία μου ψαλίδισε ένα εικοσιτετράωρο αργότερα ο γιατρός, όταν τηλεφώνησε για να μου ανακοινώσει ότι σε τρεις μέρες θα έμπαινα στο νοσοκομείο και πως για την επέμβαση θα χρειαζόταν ολική νάρκωση, ενώ μέχρι τότε πίστευα ότι θα ξεμπέρδευα με μια τοπική.
Και κλάααμα η κυρία…

Παρά το φόβο για τη νάρκωση όμως δεν έβλεπα την ώρα να κάνω την επέμβαση. Έπαιρνα δυνατά αναλγητικά σε δόσεις πολύ μεγαλύτερες από τις ενδεδειγμένες γιατί δεν άντεχα άλλο να πονάω φριχτά. Το φάρμακο που μου είχε γράψει ο γιατρός υποτίθεται ότι έχει διάρκεια δράσης 4 με 6 ώρες. Σε μένα κρατούσε γύρω στα πενήντα λεπτά. Έπειτα άρχιζε ξανά το μαρτύριο.

Έτσι όταν έφτασε η ευλογημένη Δευτέρα της εισαγωγής μου στο νοσοκομείο, έφτασα εκεί νωρίτερα από το κανονικό, έκανα τις προληπτικές εξετάσεις που ζήτησε ο γιατρός μου, κι ανέβηκα στο δωμάτιό μου να περιμένω τη σειρά μου στο χειρουργείο. Καθόμουν στο κρεβάτι μου όταν μπήκε μέσα ένας νοσοκόμος με φορείο.
Με ρώτησε πώς με λένε, του απάντησα, και μου έδωσε μια πράσινη ημιδιάφανη ρόμπα.
«Γδυθείτε και φορέστε τη ρόμπα», μου είπε. «Θα σας κατεβάσω στο χειρουργείο».
«Πού να γδυθώ;» ρώτησα. Στο δωμάτιο δεν υπήρχε παραβάν, και η μεγάλη τζαμαρία πίσω μου δεν είχε κουρτίνες, αλλά περσίδες που ήταν τραβηγμένες ψηλά.
«Εδώ, πού αλλού;» απάντησε απορημένος ο νοσοκόμος, λες και ήταν αυτονόητο.
Α...

Στο δωμάτιο εκείνη τη στιγμή βρισκόταν άλλη μια ασθενής –που ήταν αρκετά διακριτική ώστε να κοιτάξει αλλού– και ο νοσοκόμος, που δεν κοίταξε αλλού. Από το αφηρημένο βλέμμα του όμως κατάλαβα πως σκεφτόταν πότε θα τέλειωνε η βάρδια του για να πάει σπίτι του, να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του σαρκίο.
Έβγαλα τα ρούχα μου προσπαθώντας να παραστήσω την αδιάφορη, λες και καθημερινά ξεβρακωνόμουν μπροστά σε αγνώστους, και φόρεσα την ημιδιάφανη ρόμπα. Στο πίσω μέρος έμεινε ανοιχτή.

Στεκόμουν με τα τροφαντά οπίσθιά μου... διόρθωση... με τα γυμνά τροφαντά οπίσθιά μου στραμμένα στα ορθάνοιχτα παράθυρα. Σε μικρή απόσταση από τον τρίτο όροφο του νοσοκομείου όπου βρισκόταν το δωμάτιό μου υπήρχαν γραφεία. Η σκέψη των ανθρώπων που πιθανώς δούλευαν εκεί με απασχόλησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Το πολύ πολύ να νόμιζαν ότι το φεγγάρι είχε βγει πολύ νωρίς εκείνη τη μέρα.
«Ξαπλώστε, κυρία», είπε ο νοσοκόμος, που είχε τη χαρά ν’ αντικρίσει μπροστά του με σάρκα και οστά έναν πίνακα του Μποτέρο. «Μην ανησυχείτε, θα σας σκεπάσω», πρόσθεσε, προσπαθώντας να με κάνει να νιώσω άνετα.
Τώρα ησύχασα, σκέφτηκα και ξάπλωσα στο φορείο που έφερε δίπλα στο κρεβάτι μου.

Μέχρι να κατέβουμε στο χειρουργείο περάσαμε απ’ όλο το συνωστισμένο τρίτο όροφο. Αισθανόμουν σα σφάγιο σε ζωοπανήγυρη. Προσπάθησα να παρηγορηθώ με τη σκέψη ότι αφού δεν συγκράτησα τη φάτσα κανενός από τους επισκέπτες του νοσοκομείου δεν θα είχαν συγκρατήσει ούτε εκείνοι τη δική μου. Ο συλλογισμός μου έπασχε λιγάκι σε λογική, αλλά δεν βαριέσαι. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του... Να πάρει! Γιατί πάντα κάνω λάθος σκέψεις τη λάθος στιγμή; Το ίδιο συνέβαινε κι όταν ήμουν μικρή. Σκεφτόμουν τον Θεό κάθε φορά που έμπαινα στην τουαλέτα.
Το φορείο πέρασε δυο βαριές ατσάλινες πόρτες. Ξαφνικά η θερμοκρασία έπεσε κάμποσους βαθμούς.
Τι στο διάολο, σκέφτηκα. Στο χειρουργείο μ’ έφερε ή στο νεκροτομείο;
Άλλη μια λάθος σκέψη που δε βοήθησε καθόλου.
Ο νοσοκόμος με ξάπλωσε στο χειρουργικό τραπέζι, μου έβγαλε την ημιδιάφανη ρόμπα ολοκληρώνοντας την ευτυχία μου, και με σκέπασε μ’ ένα πράσινο σεντόνι.

«Καλώς την», με χαιρέτησε μια νεαρή γυναίκα που βρισκόταν στην αίθουσα.
«Γεια χαρά», είπα εγώ.
«Α, εσύ είσαι ευδιάθετη. Θα τα πάμε μια χαρά».
«Φροντίστε να βγω από δω μέσα ζωντανή και θα γίνουμε οι καλύτερες φίλες».
«Μην ακούω ανοησίες. Δεν θα καταλάβεις τίποτε».
Αυτό φοβάμαι, ήθελα να της πω, αλλά το κατάπια. Μαζί κατάπια και την επιθυμία να πηδήξω από το χειρουργικό τραπέζι και να πάρω τρέχοντας τους δρόμους μέχρι να πατήσω μαύρο χιόνι, με το πράσινο σεντόνι ν’ ανεμίζει πίσω μου σαν τη μπέρτα του Σούπερμαν.
Η κοπέλα μού κάρφωσε μια πεταλούδα στο χέρι, δηλαδή εκείνο το πλαστικό μαραφέτι από το οποίο σου δίνουν ορούς και φάρμακα. Έπειτα έριξε κάτι στις φλέβες μου με μια σύριγγα.
«Ό,τι κι αν μου δώσατε θα χρειαστεί διπλή δόση», αστειεύτηκα. Η αλήθεια είναι πως μόνο διάθεση γι’ αστεία δεν είχα. Ήμουν χεσμένη απ’ το φόβο μου με την προοπτική της νάρκωσης.
«Κουταμάρες. Μπορεί να είσαι μερικά κιλά παραπάνω, αλλά έχεις γλυκό πρόσωπο».
Τι καλός άνθρωπος. Σε λίγο θα με ρωτούσε ποια ήταν η τελευταία μου επιθυμία.
Ξαφνικά ένιωσα ελαφριά ζαλάδα.
«Έχετε βάλει φάρμακο για νάρκωση στην ένεση που μου κάνατε;» ρώτησα πανικόβλητη.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι μια φωνή να λέει: «Πάρε ανάσα επιτέλους!»
Αισθάνθηκα κάτι να μου γδέρνει το λαρύγγι. Πήρα ανάσα, μισάνοιξα τα μάτια μου και είδα από πάνω μου μια θολή φιγούρα. Σε λίγα δευτερόλεπτα η όραση μου καθάρισε και αντίκρισα την κοπέλα που είχα πρωτοδεί μπαίνοντας στο χειρουργείο.
«Είσαι καλά;» με ρώτησε
«Μια χαρά», έκρωξα, και πόνεσε ο λαιμός μου.
Συνειδητοποίησα ότι η επέμβαση είχε τελειώσει. Δεν είχα αντικρίσει ένα λαμπερό φως, δεν είχα αισθανθεί μια παρουσία να με καλεί προς τα εκεί, δεν είχα δει από ψηλά τον εαυτό μου ξαπλωμένο στο χειρουργικό τραπέζι. Ένιωθα σαν να είχα βγει από το απόλυτο τίποτε. Σκέφτηκα πως κάπως έτσι πρέπει να είναι ο θάνατος κι αισθάνθηκα ανακούφιση.
«Ωραία εμπειρία ο θάνατος», μουρμούρισα.
«Και πού το ξέρεις εσύ;» ρώτησε η κοπέλα.
Πού να σου εξηγώ τώρα...
Στο οπτικό μου πεδίο εμφανίστηκε ο γιατρός μου.
«Ξέρεις πού βρίσκεσαι;» με ρώτησε.
«Ναι. Στη Γιουροβίζιον», απάντησα, μόνο και μόνο για να δω την αντίδρασή του. Καλά λένε πώς πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Αν δεν πάω από βίαιο θάνατο, είμαι σίγουρη ότι θα λέω εξυπνάδες ακόμα και στο νεκροκρέβατό μου.
«Μοιάζω με την Παπαρίζου;» είπε.
Περισσότερο με τον Κλούνεϊ στην Εντατική.
Σκέφτηκα να του πιάσω τον κώλο κι αναρωτήθηκα αν θα απέδιδε αυτή τη χειρονομία στην επίδραση των φαρμάκων της νάρκωσης. Τελικά δεν το έκανα. Θαύμασα την αυτοσυγκράτησή μου.
«Αμυδρά», του απάντησα.
Γέλασε. «Όλα πήγαν μια χαρά», μου είπε. «Πώς αισθάνεσαι;»
«Τόσο καλά που λέω να το ξανακάνω. Πόση ώρα πέρασε;»
«Τρία τέταρτα».
«Σας ταλαιπώρησα;»
«Απλώς σταμάτησες ν’ αναπνέεις».
Απλώς.
Προτίμησα να μην αναλύσω την απάντησή του.
«Θα μείνεις λίγο έξω να συνέλθεις κι έπειτα θα σε πάνε στο δωμάτιό σου. Θα κάνεις μια ακτινογραφία στο νεφρό, και αργότερα θ' ανέβω να σε δω».
«Να πείτε στη μαμά μου ότι είμαι καλά», του είπα.
«Μην ανησυχείς, θα την ειδοποιήσω. Μια που το ανέφερες, μπορείς να μου πεις γιατί την κουβάλησες μαζί σου;»
Σαράντα χρονών γαϊδάρα, τον φαντάστηκα να προσθέτει στο μυαλό του.
«Άμα είχατε μάνα τη δική μου μαμά δεν θα το ρωτούσατε αυτό», του απάντησα.
Μπήκε στο νόημα. Με χτύπησε με κατανόηση στον ώμο κι έφυγε.

Εμφανίστηκε ξανά ο βαριεστημένος νοσοκόμος και με βοήθησε να ξαπλώσω στο φορείο. Διαπίστωσα ότι μου είχαν βάλει καθετήρα. Μικρό το κακό –δεν τον ένιωθα. Ο νοσοκόμος μ’ έβγαλε έξω από το χειρουργείο και μ’ άφησε στην τύχη μου. Μια νοσοκόμα ήρθε και μου σκέπασε τη μύτη με μια διάφανη πλαστική μάσκα. «Οξυγόνο είναι», μου εξήγησε. «Κάνε υπομονή και σε λίγο θα φύγεις».
Κοίταξα δεξιά μου. Άλλο φορείο, με μια γυναίκα πάνω. Φορούσε κι εκείνη μάσκα, αλλά δεν είχε τις αισθήσεις της. Κοίταξα αριστερά μου. Ένας άντρας, με ένα σωρό μαραφέτια να βγαίνουν από διάφορα σημεία του κορμιού του. Έπιασε ένα σωλήνα που φαινόταν κολλημένος στο στέρνο του και τον πασπάτεψε. «Τι είναι αυτό;» ρώτησε πνιχτά, κάτω από τη μάσκα οξυγόνου. Μια νοσοκόμα πήγε κοντά του και του είπε να μην πειράζει τα μαραφέτια. Δεν ήθελα να μάθω τι του είχαν κάνει. Άρχισα να παίζω με τη μάσκα μου, βγάζοντας και φορώντας την, βγάζοντας και φορώντας την. Ήθελα να διαπιστώσω αν το οξυγόνο της αίθουσας είχε κάποια διαφορά από το οξυγόνο που μου έδιναν. Δεν είχε.
Η ίδια νοσοκόμα που κατσάδιασε τον άνθρωπο-χταπόδι ήρθε και σε μένα. «Αυτό είναι για μείνει εκεί που το βάλαμε», μου είπε ευγενικά αλλά αυστηρά, και τοποθέτησε τη μάσκα στη θέση της.
Κούνησα υπάκουα πάνω-κάτω το κεφάλι μου –και μαζί την πλαστική προβοσκίδα μου.

Περίπου ένα τέταρτο αργότερα ήρθε πάλι ο γνωστός νοσοκόμος. Ξανά μανά πασαρέλα μπροστά στους επισκέπτες του νοσοκομείου μέχρι να φτάσουμε με το φορείο στον τρίτο όροφο και το δωμάτιό μου. Αυτή τη φορά δε σκοτίστηκα όμως. Ούτε το άδειασμα από το φορείο στο κρεβάτι –και ενώ ήμουν γυμνή– με ένοιαξε. Είχα συνηθίσει τόσο το ξεβράκωμα ώστε ήμουν σίγουρη ότι βγαίνοντας από το νοσοκομείο μπορούσα άνετα να πιάσω δουλειά εξωτικής χορεύτριας σε στριπ-κλαμπ της πλατείας Ομονοίας.

Ο νοσοκόμος με σκέπασε σαν στοργικός πατέρας και τσίμπησε ένα δεκάρικο από τη μαμά μου που, απ' τη χαρά της που ήμουν ζωντανή έπειτα απ' τη φοβερή και τρομερή επέμβαση, μόνο που δεν μοίρασε πούρα Αβάνας σε όλους τους παρόντες.
Εγώ, από την άλλη, καθόμουν σ’ αναμμένα κάρβουνα. Τώρα πια ένιωθα τον καθετήρα και δεν έβλεπα την ώρα ν’ ανέβει ο γιατρός στο δωμάτιό μου για να του ζητήσω να τον βγάλει. Αντί γι’ αυτόν όμως ήρθε μια νοσοκόμα και μου έβαλε ορό.
«Πότε θα μου βγάλετε τον καθετήρα;» τη ρώτησα.
«Α, πολύ βιάζεσαι», μου απάντησε. «Αύριο στις εφτάμιση το πρωί».
Τι έκανε λέει;

Ενώ έβραζα στο ζουμί μου, στο δωμάτιο μπήκε ένας νεαρός νοσοκόμος, σπρώχνοντας ένα αναπηρικό καροτσάκι. Φώναξε το επίθετό μου.
«Εγώ είμαι», του είπα.
«Θα σας κατεβάσω στο ισόγειο για ακτινογραφία στο νεφρό», με πληροφόρησε. «Θα σας βοηθήσω να σηκωθείτε από το κρεβάτι. Σιγά σιγά, για να μη ζαλιστείτε. Μην κοιτάξετε κάτω».
Δεν κοίταξα κάτω. Κοίταξα όμως εκείνον καλά καλά. Ήταν περίπου μισό κεφάλι πιο κοντός από μένα –και δεν είμαι πρώτο μπόι– και είχε τη σωματική διάπλαση του Σεραφίνο σε περίοδο ισχνών αγελάδων. Εγώ πάλι έχω τη σωματική διάπλαση του Μαύρου Πητ σε περίοδο παχιών γελάδων.
«Εννοείς ότι θα με κατεβάσεις κάτω με το αναπηρικό καροτσάκι;» τον ρώτησα.
«Μάλιστα».
«Ελπίζω να έχεις ασφάλιση».
Με κοίταξε απορημένος.
«Για την κήλη που θα πάθεις», του εξήγησα.
Δε γέλασε. Μάλλον τους εκπαιδεύουν καλά στα νοσοκομεία.
«Είμαστε συνηθισμένοι, είναι η δουλειά μας αυτή», μου εξήγησε.
Αύριο κλαίνε, σκέφτηκα.
«Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα», είπα.
«Τι πρόβλημα;»
«Δεν φοράω τίποτε κάτω από το σεντόνι. Οι νοσοκόμες είπαν ότι θα περάσουν να με βοηθήσουν να ντυθώ, αλλά δεν ήρθαν ακόμα. Πώς θα κατέβω κάτω;»
Ο άντρας βγήκε από το δωμάτιο κι επέστρεψε με μια νοσοκόμα, που θα με βοηθούσε να φορέσω το νυχτικό μου χωρίς να βγει ο ορός από το χέρι μου.
Η κοπέλα πλησίασε στο κρεβάτι και ετοιμάστηκε να τραβήξει το σεντόνι μου.
«Μήπως μπορεί κάποιος να τραγουδήσει το You can leave your hat on;» ρώτησα.
Κανείς δεν εκτίμησε το αστειάκι μου.

Ντυμένη και ευπρεπισμένη, κάθησα στο αναπηρικό καροτσάκι. Ο νοσοκόμος τακτοποίησε τα περιφερειακά μου –δηλαδή τον ορό και το σακουλάκι του καθετήρα– και πήρε θέση.
Τώρα να σε δω, κάβουρα, πώς τα πηδάν τα κάρβουνα.
Έσπρωξε με δύναμη. Το καροτσάκι ίσα που κουνήθηκε.
«Μήπως έχεις πατημένο το φρένο;» ρώτησε η νοσοκόμα που στεκόταν πίσω του.
«Όχι... Εεε... Να, η κυρία είναι λίγο παχουλή».
Λίγο παχουλή. Οι ευφημισμοί θα σε φάν’ εσένα, σκέφτηκα.
«Να σηκωθώ να πάω με τα πόδια;» είπα. «Νιώθω μια χαρά».
«Όχι!» φώναξε έντρομος ο νοσοκόμος και τσακίστηκε να έρθει μπροστά στο καροτσάκι από φόβο μήπως δεν με προλάβει και σηκωθώ. «Πρέπει να σας πάω εγώ. Μπορεί να ζαλιστείτε».
«Μα νιώθω μια χαρά».
«Απαγορεύεται από το νοσοκομείο να πάτε με τα πόδια».
«Καλά. Μήπως πρέπει να κάνεις προθέρμανση, κάνα δυο κοιλιακούς, τροχάδην επί τόπου;»
Με κοίταξε ανέκφραστος. Ή που τους εκπαιδεύουν καλά στα νοσοκομεία ή που η αίσθηση του χιούμορ του είχε βουλιάξει μαζί με τις ελπίδες του να μετακινήσει με άνεση το καροτσάκι.

Πάντως ήταν επίμονος. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξανάσπρωξε. Επιτέλους τσουλήσαμε κι αρχίσαμε μια τρελή πορεία με ζιγκ-ζαγκ και οχτάρια. Όταν πλησιάζαμε επικίνδυνα στον τοίχο, έδινα μια με το χέρι μου στο ντουβάρι και ξαναμπαίναμε στον ίσιο δρόμο. Για λίγο είχα την τρελή φαντασίωση ότι το καροτσάκι μου το έσπρωχνε ο Βέγγος. Κάποτε φτάσαμε στο ασανσέρ. Σαν να μου φάνηκε ότι άκουσα τον νοσοκόμο να ξεφυσάει ανακουφισμένος. Τον λυπήθηκα.
«Υπομονή. Θα ξεκουραστείς λιγάκι μέχρι να κατέβουμε στο ισόγειο».
«Α, δεν υ... υ... πάρχει πρό...βλη...μα, μια χα...ρά εί...μαι», απάντησε ξέπνοος και στα πρόθυρα ανακοπής. Ήταν τόσο γλυκό το ψέμα ώστε λίγο έλειψε να τον ερωτευτώ.
Φτάσαμε στο ισόγειο. Δεύτερο Παρί-Ντακάρ με το καροτσάκι μέχρι το Ακτινολογικό. Στρίψαμε σε μια γωνία και είδα στο τέλος του διαδρόμου μια ανηφορική ράμπα.
Τα πιάσαμε τα λεφτά μας, σκέφτηκα.
«Δε μου λες...» είπα στο νοσοκόμο.
«Μάλιστα».
«Φαντάρος έχεις πάει;»
«Ναι. Γιατί;»
«Ε, αφού άντεξες το στρατό θ’ αντέξεις κι αυτό. Τη ράμπα την είδες;»
Γέλασε. Είχα κάνει λάθος τελικά. Η αίσθηση του χιούμορ του καλά κρατούσε. Ο ίδιος όχι και τόσο. Αν δεν έφταιγε η καλπάζουσα φαντασία μου, πρέπει να είχε κιτρινίσει λιγάκι.
«Μην ανησυχείτε, θα τα καταφέρουμε», με διαβεβαίωσε.
Εγώ ναι, εσύ όχι.
«Λέω να σηκωθώ, δεν μας βλέπει κανείς εδώ».
«Όχι! Πρέπει να σας πάω με το καροτσάκι!»
«Τι να σου πω, παιδάκι μου. Θα το φας το κεφάλι σου μια μέρα με την ξεροκεφαλιά σου».
Γέλασε ξανά.
«Μη γελάς, βρε, κράτα τις δυνάμεις σου. Θα μου μείνεις στον δρόμο και μετά θα πρέπει να σε μεταφέρω εγώ».
Στη ράμπα ο Ράμπο τα είδε όλα. Πέντε πόντοι μπροστά με το καροτσάκι, δέκα πίσω.
Προσπάθησα να τον εμψυχώσω σιγοτραγουδώντας το «Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα».
Με γέλια και αγκομαχητά φτάσαμε έξω από την πόρτα του Ακτινολογικού. Τον κοίταξα. Είχε αναψοκοκκινίσει και ήταν μούσκεμα. Μερικοί άνθρωποι κυριολεκτικά βγάζουν το ψωμί τους με τον ιδρώτα του προσώπου τους.
«Άξιος, άξιος!» του είπα και πετάχτηκα όρθια, σκοπεύοντας να κάνω τον υπόλοιπο δρόμο με τα πόδια.
«Ε! Πήρες φόρα!» διαμαρτυρήθηκε ο νοσοκόμος, ξεχνώντας τον πληθυντικό. Επόμενο ήταν. Οι κακουχίες μας είχαν φέρει κοντά. Ήμασταν πια φιλαράκια.
«Δεν πειράζει. Φτάσαμε τώρα», του είπα. Δεν έφερε άλλη αντίρρηση. Ο ηρωισμός έχει τα όριά του.

Έσπρωξα την πόρτα και μπήκα στην αίθουσα με τα ακτινολογικά μηχανήματα. Βρέθηκα μπροστά σε ένα τσούρμο από νεαρούς φοιτητές και φοιτήτριες. Με κοίταξαν όλοι καλά καλά. Στεκόμουν εκεί με το βαμβακερό γαλάζιο λουλουδάτο νυχτικό μου με τη δαντέλα στο λαιμό και τα μανίκια, με τα κατσαρά μακριά μαλλιά μου που, υπό κανονικές συνθήκες, θυμίζουν ταλιατέλες –και που τώρα θύμιζαν παραβρασμένες ταλιατέλες–, ένα σωλήνα να βγαίνει ανάμεσα απ' τα πόδια μου, μια φιάλη με ορό στο ένα χέρι, κι ένα πλαστικό σακουλάκι με τα ούρα μου στο άλλο. Υπέροχα... Τώρα ήξερα τι θα πει να είσαι η ψυχή του πάρτι.
«Έχει φέρει κανείς την Ούρσους;» ρώτησα.
Με κοίταξαν σαν να μου είχε φυτρώσει δεύτερο κεφάλι.
«Και το κέφι συνεχίζεται...» μουρμούρισα.
«Περάστε από δω», είπε η ακτινολόγος που εμφανίστηκε από πίσω τους.
Με πήγαν μπροστά σ’ ένα μηχάνημα απ’ αυτά που βγάζουν ακτινογραφίες θώρακος. «Ανεβείτε πάνω», είπε, «με την πλάτη στην πλατφόρμα και το πρόσωπο προς τα μένα».
«Με προσοχή», πρόσθεσε ο νοσοκόμος, που με είχε ακολουθήσει μέσα.
Φοβόταν μήπως χάσει το αγώγι ο καημένος.
Έκανα ό,τι μου είπαν, ενώ ο νοσοκόμος στερέωσε προσεκτικά στο μηχάνημα τα μαραφέτια που ήταν συνδεμένα στο κορμί μου.
Έπειτα, μαζί με την ακτινολόγο, προσάρτησαν χερούλια στην πλατφόρμα, αριστερά και δεξιά μου.
«Πιαστείτε γερά», είπε η ακτινολόγος. «Θα κατεβάσω την πλατφόρμα και θα σας ξαπλώσω».
Συμμορφώθηκα. Το μηχάνημα άρχισε να κατεβαίνει προς τα πίσω. Και να κατεβαίνει... Και να κατεβαίνει... Σε λίγο βρέθηκα με το κεφάλι χαμηλά και τις πατούσες ψηλά.
Μα τι κάνει; αναρωτήθηκα. Ώρες είναι να ξεχαστεί και να βρεθώ ανάποδα σαν τον Μουσολίνι.
Με φαντάστηκα να κάνω τούμπα προς τα πίσω στο μηχάνημα, να πέφτω από την πλατφόρμα, να χτυπάω στη διπλή πόρτα σαν μπάλα του μπόουλινγκ, να κυλάω στη ράμπα κι από κει να βγαίνω στον δρόμο.
Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα, ούτε ο Θεός ο ίδιος δε με σταματά.
«Πάρτε βαθιά ανάσα και κρατήστε την», είπε η ακτινολόγος.
Πώς; Εδώ πάσχιζα να μην παραστήσω άθελά μου τον Μελισσανίδη.

Τελικά όμως είναι αλήθεια αυτό που λένε, πως δηλαδή όταν υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος. Έσφιξα τα δόντια και κατάφερα να μείνω στη θέση μου. Βοήθησαν βέβαια και τα απολυτίκια που έψαλα από μέσα μου για τους γιατρούς, τα νοσοκομεία, τον Δία και κάποιο πολύ ιδιαίτερο σημείο της Εύας.
Λίγη ώρα αργότερα, κι αφού ο νοσοκόμος πέρασε με επιτυχία το δεύτερο τεστ κοπώσεως με την επιστροφή μας στον τρίτο όροφο, ήμαστε στο δωμάτιό μου. Ο νεαρός μου ευχήθηκε «Σιδερένια» κι έγινε μπουχός, χωρίς να περιμένει να πάρει φιλοδώρημα. Ίσως φοβήθηκε μην του ζητήσουν να με πάει πουθενά αλλού με το καροτσάκι.
Πάνω στην ώρα ήρθε ο γιατρός.
«Γιατρέ!» φώναξα με την ανακούφιση μισοπεθαμένου που βλέπει μπροστά μου μια όαση.
«Πώς είμαστε;»
«Εσείς δεν ξέρω πώς είσαστε, εγώ νιώθω απαίσια. Βγάλτε μου τον καθετήρα, δεν τον αντέχω», είπα.
«Δεν γίνεται».
«Γιατί δεν γίνεται; Δεν τον θέλω!»
«Δεν τον βάλαμε για πλάκα. Θα μείνει στη θέση του μέχρι τις εφτάμιση το πρωί».
«Τώρα μιλάει ο σαδιστής εαυτός σας!»
«Στις εφτάμιση το πρωί».
«Τελευταία κουβέντα;»
«Τελευταία κουβέντα».
«Καλά. Αλλά να θυμάστε: αύριο θα είμαι όρθια», τον απείλησα.
Μου ‘ριξε μια ματιά που δεν μου άρεσε καθόλου.
«Γιατρέ, προσοχή! Έχετε δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη. Δεν επιτρέπεται να βλάψετε άνθρωπο».
Χαμογέλασε. «Θα σε ξαναδώ αύριο το πρωί», είπε και έφυγε.
Ουστ!

Έμεινα ξαπλωμένη, με έκφραση οσιομάρτυρα. Η μαμά μου είχε βγει έξω με τον αδερφό μου, που ήθελε να καπνίσει. Ξαφνικά στην πόρτα εμφανίστηκε ο φίλος μου ο Νίκος. Με κοίταξε, χαμογέλασε πλατιά, πλησίασε στο κρεβάτι μου, με φίλησε και είπε γελώντας: «Έτσι όπως κοιτούσες το ταβάνι με την αφάνα σου απλωμένη στο μαξιλάρι ήσουν σαν την νύφη του Φρανκεστάιν».
Αν δεν σε παινέψουν οι φίλοι σου...
«Ζουλάς τον ορό μου», του είπα βλοσυρά, κι εκείνος τραβήχτηκε αλαφιασμένος. Κοίταξα ικανοποιημένη το γεμάτο ενοχή πρόσωπό του. Δεν ζουλούσε τον ορό μου, αλλά κάπως έπρεπε να πατσίσω το σχόλιο για τη νύφη του Φρανκεστάιν.
Προτού κάποιος με αποκαλέσει γκιόσα, ένα έχω να πω.
Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει.

Την υπόλοιπη μέρα η γκρίνια μου ήταν τέτοια που με βαρέθηκαν ακόμα και οι δικοί μου. Ο καθετήρας κόντευε να με τρελάνει. Έφαγα με το ζόρι δυο πιρουνιές ανάλατο πουρέ και μερικές κουταλιές από ένα νερόπλυμα με φιδέ που μου έφεραν. Ανακάλυψα έναν μοχλό που άλλαζε την κλίση του κρεβατιού και κόντεψα να το ξεχαρβαλώσω με το ασταμάτητο ανέβα-κατέβα μέχρι να βρω μια θέση να με βολεύει. Με τα πολλά πρήστηκε το χέρι μου με την πεταλούδα και γύρισε αίμα από τη φλέβα στο σωληνάκι του ορού. Οι νοσοκόμες σίγουρα έπαιξαν με την ιδέα να μου κάνουν ένεση με κάνα βαρύ ναρκωτικό, να ξεραθώ, να ησυχάσουν. Όταν έφτασε η ώρα λήξης του επισκεπτηρίου, ακόμα και η μαμά μου που ήθελε μέχρι τότε να μείνει τη νύχτα κοντά μου, δέχτηκε με ανακούφιση την προτροπή μου να φύγει με τον αδερφό μου και αποχώρησαν. Κοιμήθηκα δυο τρεις ώρες, και ξύπνησα ξανά. Από την τσαντίλα δεν μ' έπαιρνε με τίποτε ο ύπνος.

Σκέφτηκα να βγάλω μόνη μου τον καθετήρα, αλλά δεν τόλμησα. Μην ξέροντας λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς τον είχαν τοποθετήσει, φοβόμουν μήπως τραβήξω μαζί του και κάποιο όργανο. Μπορεί να θαυμάζω τον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά δεν ήθελα να βρεθώ φάτσα με φάτσα μαζί του. Έριξα μια ματιά στις άλλες ασθενείς. Κοιμούνταν βαθιά. Ανακάθησα στο κρεβάτι μου, περίμενα να περάσει η απότομη ζαλάδα που μου ‘ρθε, σηκώθηκα και, τραβώντας τη ράβδο με τα ροδάκια από την οποία κρεμόταν ο ορός μου, βγήκα σιγά σιγά στον διάδρομο. Εκτός από άλλα δυο-τρία ζόμπι με νυχτικά, πιτζάμες, καθετήρες, ορούς και λογιών λογιών εξαρτήματα, που περιφέρονταν εδώ κι εκεί όπως εγώ, δεν υπήρχε κανείς στον όροφο. Το σκηνικό μού θύμισε ταινία τρόμου της πυρκαγιάς. Περιπλανήθηκα σαν την άδικη κατάρα για λίγο κι έπειτα επέστρεψα στο δωμάτιό μου, σκαρφάλωσα στο κρεβάτι μου, και περίμενα να πάει η ώρα εφτάμιση βγάζοντας καπνούς από τ΄ αφτιά.

Γύρω στις πεντέμιση το πρωί, το σύμπαν, που μέχρι εκείνη τη στιγμή συνωμοτούσε για να γίνει αυτό που ήθελα αλλά μάλλον είχε πέσει πολλή δουλειά και άργησε, έστειλε μια νοσοκόμα να τσεκάρει τις ασθενείς στο δωμάτιό μου. Εκείνη, είτε επειδή με λυπήθηκε, είτε επειδή σιχάθηκε η ψυχή της τη μουρμούρα μου κι εμένα μαζί, μου έβγαλε τον καθετήρα με ένα απλό τράβηγμα. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι -συγκεκριμένα σαν κουρούνα- μέχρι τις εννιάμιση το πρωί, οπότε ήρθε ο γιατρός και με πληροφόρησε ότι υπέγραψε το εξιτήριο και μπορούσα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να φύγω.
Ακόμα τρέχω...

10:15 π.μ.
Blogger White Dot είπε και ελάλησε...

Καλά.. τι γέλιο πρωί πρωί.. τι απίστευτη περιγραφή από το κρεβάτι του πόνου.. περαστικά!    



10:20 π.μ.
Blogger Gordon Kernel είπε και ελάλησε...

Κυρία Κουρούνα, περαστικά. Περαστικά άλλωστε είναι όλα αυτά, σχεδόν πάντα. Περαστικά βέβαια δεν είναι τα γραπτά σας: manent. Θα επανέλθω.    



11:02 π.μ.
Blogger πιτσιρίκος είπε και ελάλησε...

Σιδερένια και πάλι.Καιρό είχα να γελάσω μέχρι δακρύων. Θα παρακαλάει η μπλογκόσφαιρα να ξαναπάτε στο νοσοκομείο. Υποκλίνομαι. Είστε μακράν η καλύτερη._    



11:37 π.μ.
Blogger spyros είπε και ελάλησε...

Τις ευχές μου για ταχεία ανάρρωση! Πως καταφέρνεις να αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις με τόσο χιούμορ; Το κείμενό σου είναι σκέτη απόλαυση!    



12:20 μ.μ.
Blogger Zpi είπε και ελάλησε...

Καλώς τηνε την πέρδικα.
Περαστικά Κουρούνα. Φαντάζομαι να ξέρεις πλέον πως τα ανθρακούχα αναψυκτικά συμβάλουν στη δημιουργία πέτρας, οπότε να μην παρεξηγείς τον γιατρό αν σε κοίταζε περίεργα.
Τα είχα περάσει κι εγώ πριν από 2-3 χρόνια και ξέρω τι θα πει κωλυκός. Ίσως να μην είμαι σίγουρος για το πως γράφεται αλλά ξέρω πόσο πονάει. Ευτυχώς εγώ τη γλίτωσα χωρίς επέμβαση. Άσε τις συμβουλές των γνωστών. Όλοι είχαν να μου προτείνουν από ένα ματζούνι.
Wellcome back    



12:40 μ.μ.
Blogger null είπε και ελάλησε...

περαστικά και σιδερένια!    



1:27 μ.μ.
Blogger Tina είπε και ελάλησε...

Περαστικα Κορουνα και σιδερενια και να εισαι πάντα καλά. Τετοια περιγραφη δεν εχω ξαναδιαβασει. Νομιζω ότι όλο το κτήριο αναστατωθηκε απο το γέλιο μου. Το καλυτερο Coffe-break που εδω και χρόνια. Και αντε τωρα να εξηγησεις στους Αγλλους What's going on

Νομιζω οτι οι Ελληνες bloggers θα γελουν μεχρι δακρυων ανα την υφηλιο σημερα!!! Συνεχισε YOU ARE THE BEST!!    



3:32 μ.μ.
Blogger Avanti είπε και ελάλησε...

Απίστευτο!
Λες και διάβαζα κάποιο σημερινό κομμάτι του Τσιφόρου.
Κράτα τα κομμάτια αυτά και βγάλτα σε βιβλίο. Το δικαιούνται
Κουρούνα= Τσιφόρος²
Κουρούνα= Ακρίτα φάε τη σκόνη μου
Υποκλίνομαι και πάλι    



3:40 μ.μ.
Blogger White Dot είπε και ελάλησε...

Ξαναδιάβαζα το κείμενο... το σκηνικό με την ρομπίτσα και την διαδρομή μέχρι το χειρουργείο.. Χμμμ... λες από κάτι τέτοια να βγήκε η έκφραση "έγινα ρόμπα";;

Μην ανησυχείς κι άλλες τα έχουμε περάσει και ακόμα χειρότερα.. πίστεψε με...    



4:06 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Αγαπητοί* συν-βλόγκερζ, αρκετές φορές το χιούμορ είναι μια μάσκα.
Στην περίπτωση της Κουρούνας πρόκειται περί μιας ευαισθησίας και μιας ευγενούς δυσθυμίας των οποίων τεχνηέντως αποκρύπτει** , προς τέρψιν των οφθαλμών και των διαθέσεών μας.





* Κορούνα βλέπω ότι τελικά η διάθεση επανήλθε, ε;
Ουστ βλαμμένο (περαστικά).
** Ιδού το πραγματικό κίνητρο για τη γραφή της.
Κι όποιος πει κάτι άλλο, να του βάλουν κι αυτουνούνανε pig τέτοιο.



Mersault    



5:24 μ.μ.
Blogger archive είπε και ελάλησε...

Ναι,ρε γαμωτο....οντως δεν εχουν χιουμορ οι νοσοκομοι και οι νοσοκομες.Σταδιαλα.

Ολα καλα,ειδες?Καλως μας ξαναρθες.    



6:27 μ.μ.
Blogger lefty είπε και ελάλησε...

Ποιο είναι άραγε δυνατότερο: η συμπόνοια για το μαρτύριο του νοσοκομείου ή η απόλαυση από τη σπαρταριστή περιγραφή του?

Κουρούνα, that's a marvellous piece of writing!    



7:00 μ.μ.
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός είπε και ελάλησε...

Σιδερένια Ανηψιά!!!    



10:07 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

αχαχαχα... να εισαι καλα βρε κουρουνιτσα, η κολλητη μου ειναι νοσοκομα και μολις το διαβασαμε μαζι μου εξομολογηθικε οτι 1 φορα κοντεψε να της φυγει ενας παππους ετσι με το καροτσακι! ειναι και πολυ πολυ αδυνατη, ειχε κατι παραπανισια κιλακια ο παππους αστα να πανε....
δυστυχως εκεινος δεν ειχε το χιουμορ σου!
Περαστικα!!
Λ.    



12:14 π.μ.
Blogger Harry είπε και ελάλησε...

Το απολαυστικότερο με διαφορά κείμενο που έχω διαβάσει εδώ και πολύυυυυ πολυ καιρό. Περαστικά!    



1:26 π.μ.
Blogger J95 είπε και ελάλησε...

"Απλώς σταμάτησες να αναπνέεις";

Φιλάκια και keep cool.    



2:28 π.μ.
Blogger Old Boy είπε και ελάλησε...

Κουρούνα, γύμνωσες το κορμί σου κι όλοι απολαύσαμε το πνεύμα σου.    



4:13 π.μ.
Blogger Nick είπε και ελάλησε...

Συνεχισε να αναπνεεις, περαστικα Κουρουνα!    



10:49 π.μ.
Blogger Ημερολόγιο είπε και ελάλησε...

"Number One"    



10:58 π.μ.
Blogger DiS είπε και ελάλησε...

J95, το σταμάτημα της αναπνοής είναι συνήθης κατάσταση στα χειρουργεία. Και γω τόχα πάθει και τζάμπα η χαρά που νόμιζα ότι συνέβη κατιτίς κοσμοϊστορικό στα ιατρικά χρονικά ...

Κουρούνα, τι μου θύμισες ...    



11:20 π.μ.
Anonymous yorgos είπε και ελάλησε...

hahah να'σαι καλά εσύ και τα νεφρά σου Κουρούνα και χαλάλι τα δικά μας =) Welcome back!    



12:54 μ.μ.
Blogger zavalos είπε και ελάλησε...

Περαστικα και σιδερενια.    



5:32 μ.μ.
Blogger nanakos είπε και ελάλησε...

Εγώ δεν θα σου ευχηθώ τίποτε γιατί ξέρω όλη την αλήθεια για την πολυήμερη απουσία σου αλλά ένα να ξέρεις και να το θυμάσαι: ο φασισμός των νίντζα δεν θα περάσει! Γαμπρό σου βρήκα αλλά ο πατέρας του ψήφιζε ΚΟΔΗΣΣΟ (στις τελευταίες εκλογές)κι έτσι τον έκοψα στα προκριματικά. Επίσης, ήταν κι άλλος ένας (γιατρός) που φλυαρούσε για 15 λεπτά για το πόσο παρεξηγημένες είναι οι αιμορροίδες. Δεν μου ακούστηκε και πολύ ισορροπημένο (αλλά εχω κρατήσει τα στοιχεία του). Έχεις φιλιά από το Lenny, την αγάπη του και σου έχω κρατήσει κι ένα δόντι του να το κάνεις σκουλαρίκι! Je t' embrasse    



9:53 μ.μ.
Blogger sikia είπε και ελάλησε...

Κουρούνα μου, περαστικά σου και αχρείαστο το νοσοκομείο.
Αφού είχε και τύπους στυλ Κλούνει στην Εντατική αυτό το νοσοκομείο, από εδώ και πέρα μόνο για καμάκι να πηγαίνεις.

Υ.Γ. Έλπίζω τώρα να πίνεις πιο πολλά νερά.    



11:27 μ.μ.
Blogger Oneiros είπε και ελάλησε...

Σπουδαίο κείμενο, πιάστηκε η καρδιά μου διαβάζοντάς το (είναι αυτό που λένε: "dying is easy, comedy is hard", κυριολεκτικά). Τα ελληνικά νοσοκομεία είναι επικίνδυνα κι απάνθρωπα (*), κάθε φορά που ένας δικός μου άνθρωπος βγαίνει σώος απ' αυτά αισθάνομαι ευγνώμων. Φιλιά, περαστικά σου από κάθε άποψη, και μη χειρότερα.

(* απορώ πως δεν έχει βρεθεί κάποιος συγγραφέας να γράψει μυθιστόρημα τρόμου που να εκτυλίσσεται σ' ελληνικό νοσοκομείο' ο Clive Barker θα είχε βρει υλικό για ολόκληρη τριλογία!)    



1:51 π.μ.
Anonymous Ιφιμέδεια είπε και ελάλησε...

Σαν να τα βλέπω:

"Kourouna strikes back!"

"Kourouna, part II, Revenge of the Pig-tail"

When Kourouna met George (Clooney)...

La Dolce Kourouna

Remains of a day (in the hospital)

Le Fabuleux Destin de Kourouna

Todo Sombre mi Kourouna

και το καλύτερο όλων:
The Greek Patient!

And the oscar goes to...
(surprise-suprise) Kourouna!!!!

(clap-clap-clap)    



3:57 π.μ.
Blogger lefty είπε και ελάλησε...

Κουρούνα κουρουνοτήτων, τα πάντα κουρουνότης!    



2:16 μ.μ.
Blogger mindstripper είπε και ελάλησε...

Το να μπορείς να αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις με χιούμορ εκείνη τη στιγμή κι όχι κατόπιν εορτής, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο.

Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις σεμινάρια νοσοκομειακού και προ-εγχειρητικού αντι-στρες, τα οποία να κλείνουν τον κύκλο τους με ενδο-νοσοκομειακό τουρνουά συγκρουόμενων καροτσιών ανάμεσα σε γιατρούς, νοσοκόμους και ασθενείς (οι ασθενείς θα τους πάρουν χαλαρά τα σώβρακα). Οι ηττημένοι θα βγαίνουν σε ειδικά στημμένη γι αυτόν το σκοπό αποβάθρα στο Σύνταγμα, φορώντας το γνωστό σε όλους μας πράσινο συνολάκι, και θα τραγουδούν με μικρόφωνο και συνοδεία ανάλογα ντυμένου χορευτικού μπαλέτου το "Δεν μπορώ μανούλα μ' δεν μπορώ, πάγαινε να φέρεις το γιατρό". Επίσης, θα παίζουν και στοιχήματα, ποσοστά των οποίων θα αντικαταστήσουν τα φακελάκια και θα ησυχάσει το κεφάλι όλων μας.

Καλώς ήρθες!    



2:31 μ.μ.
Blogger neTpen είπε και ελάλησε...

Πολλά, πολλά περαστικά και εύχομαι περισσότερο ευχάριστες αφορμές για τέτοια απολαυστικά κείμενα!! Να είσαι καλά!    



9:39 μ.μ.
Blogger Συνήθης Ύποπτη είπε και ελάλησε...

Είσαι απίστευτη!

Πρέπει μια φορά να επισκεφτούμε οι δυο μας ένα κατά προτίμηση επαρχιακό νοσοκομείο (φυσικά μην έχουμε πάθει τίποτα σοβαρό, ήμαρτον!).

Το πιο περίεργο από αυτά είναι πως μου έδωσε ένα συναίσθημα νοσταλγίας για όσα πέρασα κι εγώ σε νοσοκομεία για εγχείρηση.

Αν δεν έχεις και χιούμορ σε τέτοιες φάσεις, δεν την βγάζεις καθαρή.

All the paper, που λένε!    



1:18 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

περαστικά μικρή γλυκιά κουρούνα, μας γύρισες πίσω σαν καινούρια....    



1:19 μ.μ.
Anonymous οφις είπε και ελάλησε...

καλώς την, μου έλειψες    



2:49 μ.μ.
Blogger vague tourist είπε και ελάλησε...

Έχω επαναφέρει πολύ δικό μου άνθρωπο στη ζωή. Literally. Αλλά στο νοσοκομείο δεν πήγα να τον δω μετά...

Περαστικά. Και μακριά από αυτά.    



7:21 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Agapiti kourouna,
eimai filh tou pitsirikou kai me parotryne, epimonws, na bw sto diko sas blog gia na diavasw tin "nosokomeiaki" sas ebeiria.
Ayto pou exw na sas pw einai oti eiste mia thea tis ellinikis glwssis, tou humour kai oti to mellon sas diagrafetai lambro, par' oli tin pneymatiki varyxeimwnia tis xwras (me monima varometrika xamila sovarofaneias).
Sas eyxaristw THERMA gia to yperoxo keimeno.
Par' olo ton peirasmo tou adhfagou anagnwsti, eyxomai olopsyxa na min xanaperasete tin porta nosokomeiou.
ARISTOURGHMA!    



10:47 μ.μ.
Blogger Αστραδενή είπε και ελάλησε...

Να'σαι καλά και να μην πίνεις πολύ κόκα κόλα.Σήμερα διάβασα πως κάνει κακό στα οστά -αν και αυτό που μετράει είναι τα φτερά σου να είναι δυνατά.Να πίνεις νερό-κάθε γραμμή στο μπλόγκ και μια γουλιά.Σύμφωνοι?    



9:20 π.μ.
Blogger pigkouinos είπε και ελάλησε...

Έξοχη -αν και πλέον δεν περιμένουμε από εσένα τίποτε λιγότερο.

Πέραν του εκρηκτικού σου χιούμορ, λατρεύω το ταλέντο σου στο να καταθέτεις ευαισθησία και να ξορκίζεις τις ανασφάλειές σου.

Κι είχα και έναν τρόμο ότι θα σηκωθείς από το κρεβάτι του πόνου και θα επιχειρήσεις ηρωική έξοδο από το νοσοκομείο, τρέχοντας με τους ορούς και τα σωληνάκια κατά μεσής της Πανεπιστημίου.

Να είσαι καλά. Περαστικά.    



7:02 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ.ΦΟΒΕΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ.ΖΗΤΩ!!!ΖΗΤΩ!!!ΖΗΤΩ!!!    



8:29 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Νάσαι καλά βρε παιδάκι μου. Είμαι γαϊδούρα, το ξέρω, να γελάω με τον πόνο σου, αλλά η αλήθεια είναι ότι γέλασα. ΠΟΛΥ! Δεν θα σε συγχωρήσω ποτέ που δεν με ειδοποίησες εγκαίρως να έρθω κι εγώ στο νοσοκομείο... Alex the great    



12:10 π.μ.
Blogger LemmyCaution είπε και ελάλησε...

Δεν παίζεσαι Κουρούνα. Υπέροχος αποχαιρετισμός στη χαμένη πέτρα. Σιδερένια.    



2:44 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Perastikaaaaaaaaa

Kai kalos epestrepses piso sta limeria san ton Mauro Pit. :)    



1:09 μ.μ.
Blogger so-de-lovely είπε και ελάλησε...

Κουρουνα κουρουνιτσα σε παρακαλω γραψε κατι ακομα τωρα που πονω!    



6:11 μ.μ.
Blogger arkoudos είπε και ελάλησε...

Ομορφο κείμενο, άσχημη περιπέτεια. Οι του νοσοκομείου δεν το φαντάστηκαν ποτέ πως περιποιούνταν μία συγγραφέα.

Περαστικά, και εύχομαι να μείνουν μόνο τα χαμόγελα.    



10:58 μ.μ.
Blogger Mastrolabros είπε και ελάλησε...

Άπαιχτο κείμενο! Το καλύτερο που έχεις γράψει μέχρι στιγμής! Προβλέπω λαμπρό συγγραφικό μέλλον!    



4:41 μ.μ.
Blogger violent unknown event είπε και ελάλησε...

Μπούμπα,

μήπως είναι καιρός να τους μιλήσεις για το χρονικό της κατολίσθησης;    



8:22 μ.μ.
Anonymous Γιάννης είπε και ελάλησε...

Μπας και το blog πρέπει να μετονομαστεί σε Γ(κ)ουρούνα;

Bless you@mi.xeirotera

Ακόμα γελώ με τον αυτοσαρκασμό και το pigtail σου!    



12:53 π.μ.
Blogger nikitas είπε και ελάλησε...

esto kai arga perastika kai pote pali ekei

polla gelia-na sai kala    



10:16 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Χριστέ μου, και τόσα χρόνια νόμιζα ότι ήμουν η μόνη που σκεφτόταν τον Θεό όταν πήγαινα τουαλέτα μικρή! Να'σαι καλά, Κουρούνα! Φοβερό κείμενο!
Χαρά    



4:42 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Σας ευχαριστώ όλους, παίδες. Και για τις ευχές, και για τα καλά σας λόγια. Θα μαζέψω τα υπολείμματα της πέτρας και θα χτίσω μνημείο με τα ονόματά σας για να σας δείξω την ευγνωμοσύνη μου. Σμουτς!    



6:57 μ.μ.
Blogger Nikolakis είπε και ελάλησε...

Exw polla xronia stin Amerikh, kai liges eukaireies n apolafsq snhseio Ellhniko Humor. Mhn nomizhs omws oti ta Amerikanika vossokomia einai kalytera. Milaw apo proswpikes empeiries. Syfxarithria kai perastika. Oi synadelfoi sta diplana grafia nomisan oti trella8ika na gelaw toso poly.
Thanks for the experience.    



3:02 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Κουρούνα, νομίζω πως με αυτό το νέο μέτρο της Αττικό Μετρό (εδώ: http://spaces.msn.com/members/yannis/Blog/cns!1pNDpZVZEDxiwaxxvFj2LCng!297.entry) θα μπορέσεις επιτέλους να απαλλαγείς από τα ενοχλητικά ψωμάκια ;-)    



7:48 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Αγαπητή μου δε μπορώ να φανταστώ τι θα έγραφες αν έμπαινες μέσα για εγκολπώματα κι έπρεπε να κάνεις ορθοσκόπηση....
νέος αναγνώστης κι έπαθα πλάκα με αυτό και με το νυχτερινό τηλεφώνημα.
να΄σαι καλά.
chrisev    



3:33 μ.μ.
Blogger landlord45 είπε και ελάλησε...

Αχνογέλασα (πικρά).
Θυμήθηκα (λίγο,ευτυχώς).
Δυό ναρκώσεις ( η πρώτη ελαφράς ψυχεδέλειας , η δεύτερη α-λα- Τζίμι Χέντριξ με επιστροφή ) , δυό ανανήψεις ( το καλύτερο ξύπνημα της ζωής μου , ούτε με την Μπελούτσι δίπλα ν'άνοιγα τα μάτια).

Βρε τι μου θύμισες , καλά είπα να μη σκαλίζω ξένα πράματα....    



2:51 μ.μ.
Blogger nvgtr είπε και ελάλησε...

bravo re kourounitsa (gia to keimeno) k perastika genika :-)

...estw k me kana 7mhno ka8ysterhsh    



4:03 μ.μ.
Anonymous emaxd είπε και ελάλησε...

Να 'σαι πάντα καλά!    



8:08 μ.μ.
Anonymous Butterfly είπε και ελάλησε...

Μπορεί να το διάβασα 9 μήνες μετά. Μπορεί να ήρθαν στο μυαλό μου ανατριχιαστικές παρόμοιες δικές μου "εμπειρίες"... αλλά... γέλασα με την ψυχή μου και λάτρεψα στο χιούμορ σου... Μην αλλάξεις Π Ο Τ Ε    



3:52 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Δεν έχω λόγια. Έχεις φοβερό χιούμορ.
Φτάνει μόνο να σου πω ότι το Link για το κείμενό σου ήρθε σε μένα μέσω e-mail σήμερα 06/04/2006.
Τα "περαστικά" είναι περιττά μιας και ελπίζω να είσαι ΠΕΡΔΙΚΙ γενικώς!
Απλά ... εύχομαι να παραμείνεις πάντα τόσο αισιόδοξη και να χαρίζεις τόσο γέλιο σε συνανθρώπους.
Συγχαρητήρια!    



1:16 π.μ.
Anonymous faithplus1 είπε και ελάλησε...

Είμαι ένας σαν κι αυτούς τους φοιτητές στο πάρτυ του ακτινολογικού.Το σίγουρο είναι πως το νοσοκομείο δε θα μου φανεί ποτέ ξανά ίδιο μετά από αυτή την περιγραφή.Το κακό είναι ότι μπορεί να αρχίσω να γελάω μπροστά σε κάποιον σε παρόμοια κατάσταση και ο άνθρωπος δε θα ξέρει γιατί.
Περαστικά, σιδερένια και μη ξεχνάς το νερό!    



12:11 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Αγαπητη Κουρουνα, σε "ανακαλυψα" ψαχνοντας πληροφοριες για "λιθοτριψη." Τρεις ναρκωσεις (για την ιδια πετρα) και σχεδον δυο μηνες με το ενοχλητικοτατο σωληνακι, συν μια ανατριχιαστικη ιστορια (χωρις ναρκωση) για να βγει το λεγαμενο.

Το εξαιρετικο σου χιουμορ και η σπανια σου γραφη ηταν το καλυτερο παυσιπονο γι αυτη την μικρη Οδυσσεια... Λειπω καμποσα χρονια απο την Ελλαδα--τα βιβλια που μου στελνανε (οτι πιο δημοφιλες στη μοντερνα Ελληνικη λογοτεχνια), ηταν κατι σουπες με φτιαχτες λεξεις-απιστευτες θολουρες (συνηθως καταθλιπτικες) που κανεις δεν βγαζει αρχη και τελος. Σκετη απογοητευση, για να το πω ευγενικα.

Ειμαι απιστευτα τυχερος που βρεθηκα με πετρα στο νεφρο!!! Συγχαρητηρια και εις ... περισσοτερα (γιατι δεν ξερω αν υπαρχουν ανωτερα)--και σιδερενια!    



12:58 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Αγαπητη Κουρουνα, σε "ανακαλυψα" ψαχνοντας πληροφοριες για "λιθοτριψη." Τρεις ναρκωσεις (για την ιδια πετρα) και σχεδον δυο μηνες με το ενοχλητικοτατο σωληνακι, συν μια ανατριχιαστικη ιστορια (χωρις ναρκωση) για να βγει το λεγαμενο. Το εξαιρετικο σου χιουμορ και η σπανια σου γραφη ηταν το καλυτερο παυσιπονο γι αυτη την μικρη Οδυσσεια... Λειπω καμποσα χρονια απο την Ελλαδα--τα βιβλια που μου στελνανε (οτι πιο δημοφιλες στη μοντερνα Ελληνικη λογοτεχνια), ηταν κατι σουπες με φτιαχτες λεξεις-απιστευτες θολουρες (συνηθως καταθλιπτικες) που κανεις δεν βγαζει αρχη και τελος. Σκετη απογοητευση, για να το πω ευγενικα. Ειμαι απιστευτα τυχερος που βρεθηκα με πετρα στο νεφρο!!! Συγχαρητηρια και εις ... περισσοτερα (γιατι ανωτερα δεν εχω δει για την ωρα τουλαχιστο)--και σιδερενια!    



5:16 μ.μ.
Blogger NIEMANDSROSE είπε και ελάλησε...

Μόνο τα Κουρουνίσια δεν είναι περαστικά. Διαχρονικό κείμενο, εκφράζει πιστεύω τον κάθε πικραμένο ασθενή δημοσίου νοσοκομείου.
Αλλά να τους βλέπεις όλους νοσοκόμους; Τραυματιοφορείς ήταν οι αχθοφόροι σου.
Και με την ευκαιρία, να έχει ο θεός καλά τον μεσιέ Μαραθιά που εξέδωσε τούτα τα υπέροχα κείμενα σε βιβλίο γιατί μου έπεσε το νεφρί να μανουβράρω το λαπτποπ στα γέλια μου.
Να'σαι πάντα καλά!    



5:57 μ.μ.
Blogger Math είπε και ελάλησε...

bale kai foto    



8:21 μ.μ.
Anonymous ioannisk είπε και ελάλησε...

Μόλις βγήκα από το νοσοκομείο και η εμπειρία του καθετήρα ήταν φρικιαστική μπιαχ!    



2:59 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Αγαπητή Κουρούνα, όπως είπαν οι προλαλήσαντες η περιγραφή σου είναι απολαυστικότατη! Συγγνώμη που παίρνω το θάρρος να σχολιάσω χωρίς να σε γνωρίζω... Εύχομαι να είσαι καλά τώρα. Ο σκοπός που σου γράφω όμως είναι άλλος. Ανακάλυψα το κείμενό σου καθώς έψαχνα περί λιθοτριψίας, γιατί ο πατέρας μου έχει μια πέτρα εδώ κ 4 μήνες και υποφέρει πλέον τόσο, ώστε πήρε την απόφαση να κάνει την επέμβαση. Θα ήθελα λοιπόν, αν σου είναι εύκολο να μου πεις πόσο σου κόστισε. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.    



7:57 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Thn ekana se idiotiko nosokomeio kai stoixise arketa akriva. Emeina mono mia mera mesa kai plhrosa 3000 euro. Perastika ston mpampa sou kai sygnomh gia ta greeklish!    



7:43 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

hi,MY PARENTS ARE GREEK BUT I WAS BORN IN USA AND I DO NOT SPEEK THE GREEK LANGUAGE WELL. I CANNOT UNDERSTAND WHAT YOU ARE TALKING ABOUT BUT YOU MADE MY PARENTS LAUGH A LOT AND I WOULD REALLY LIKE TO THANK YOU FOR THIS. WHAT 'KOUROUNA' MEANS?    



8:03 μ.μ.
Anonymous baking soda είπε και ελάλησε...

black mold exposureblack mold symptoms of exposurewrought iron garden gatesiron garden gates find them herefine thin hair hairstylessearch hair styles for fine thin hairnight vision binocularsbuy night vision binocularslipitor reactionslipitor allergic reactionsluxury beach resort in the philippines

afordable beach resorts in the philippineshomeopathy for eczema.baby eczema.save big with great mineral makeup bargainsmineral makeup wholesalersprodam iphone Apple prodam iphone prahacect iphone manualmanual for P 168 iphonefero 52 binocularsnight vision Fero 52 binocularsThe best night vision binoculars here

night vision binoculars bargainsfree photo albums computer programsfree software to make photo albumsfree tax formsprintable tax forms for free craftmatic air bedcraftmatic air bed adjustable info hereboyd air bedboyd night air bed lowest pricefind air beds in wisconsinbest air beds in wisconsincloud air beds

best cloud inflatable air bedssealy air beds portableportables air bedsrv luggage racksaluminum made rv luggage racksair bed raisedbest form raised air bedsbed air informercialsbest informercials bed airmattress sized air beds

bestair bed mattress antique doorknobsantique doorknob identification tipsdvd player troubleshootingtroubleshooting with the dvd playerflat panel television lcd vs plasmaflat panel lcd television versus plasma pic the bestadjustable bed air foam The best bed air foam

hoof prints antique equestrian printsantique hoof prints equestrian printsBuy air bedadjustablebuy the best adjustable air bedsair beds canadian storesCanadian stores for air beds

migraine causemigraine treatments floridaflorida headache clinicdrying dessicantair drying dessicantdessicant air dryerpediatric asthmaasthma specialistasthma children specialistcarpet cleaning dallas txcarpet cleaners dallascarpet cleaning dallas

vero beach vacationvero beach vacationsbeach vacation homes veroms beach vacationsms beach vacationms beach condosmaui beach vacationmaui beach vacationsmaui beach clubbeach vacationsyour beach vacationscheap beach vacations

bob hairstylebob haircutsbob layeredpob hairstylebobbedclassic bobCare for Curly HairTips for Curly Haircurly hair12r 22.5 best pricetires truck bustires 12r 22.5

washington new housenew house houstonnew house san antonionew house venturanew houston house houston house txstains removal dyestains removal clothesstains removalteeth whiteningteeth whiteningbright teeth

jennifer grey nosejennifer nose jobscalebrities nose jobsWomen with Big NosesWomen hairstylesBig Nose Women, hairstyles    



9:55 π.μ.
Blogger disa είπε και ελάλησε...

情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫    



10:34 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Η Μαρα ειμαι.Οντως περασες πολλα και με χιουμορ.Αποστευτο πηγαιο και τοσο μεταδοτικο
Νομιζει ο αναγνωστης οτι ζει το καθε λεπτο της περιπετειας σου σαν να ειναι ο ιδιος πρωταγωνιστης
Εισαι ανεπαναληπτη αλλα εγω το ξερω ηδη    



1:58 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

To be a noble human being is to procure a philanthropic of openness to the mankind, an skill to guardianship undeterminable things beyond your own control, that can front you to be shattered in very extreme circumstances on which you were not to blame. That says something very outstanding about the fettle of the principled autobiography: that it is based on a trustworthiness in the fitful and on a willingness to be exposed; it's based on being more like a weed than like a jewel, something fairly tenuous, but whose very precise attractiveness is inseparable from that fragility.    



» Σχολιάστε Το Υπέροχο Τούτο Κείμενο