<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d8823282\x26blogName\x3d%CE%97+%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9D%CE%91\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del_GR\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/\x26vt\x3d5161785943150307702', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Μικρό εορταστικό



Τη γνώρισε στο τρένο, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη. Πες από δω, πες από κει, την κατάφερε να βγούνε κάποια από τις μέρες που θα ΄μενε στην πόλη της. Και βγήκανε. Έπειτα άλλη μια φορά. Και κει που στο μυαλό του είχε ένα πήδημα ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε, βρέθηκε ξαφνικά να ανεβοκατεβαίνει στη Θεσσαλονίκη με κάθε ευκαιρία. Οι φίλοι του τον δουλεύανε. «Χάθηκε, ρε μαλάκα, να βρεις μια Αθηναία, να ξέρεις τι σου γίνεται;». «Φάνη, κατώφλι, σκύψε μη σκαλώσουνε τα κέρατα!» Εκείνος τους άκουγε και, αντί να θυμώνει, τους λυπόταν. Η αλαζονεία του ερωτευμένου.
Πλησιάζανε Χριστούγεννα και του έκανε την έκπληξη: «Μην ανέβεις. Θα κατέβω εγώ, να περάσουμε μαζί τις γιορτές». Χάρηκε πολύ. Πέντε μήνες τον είχανε φάει οι δρόμοι. Όχι ότι δεν της άξιζε, όμως να, αλλιώς είναι όταν κάποιος μπαίνει σε κόπο για χάρη σου. Έκανε σχέδια. Θα την πήγαινε παντού, θα τη γνώριζε σε όλους, θα τους βούλωνε τα στόματα να μην έχουν να λένε.
Στόλισε και το σπίτι. Ποιος; Αυτός που σιχαινόταν τα Χριστούγεννα. «Γιορτή για να ΄κονομάνε οι έμποροι», έλεγε πάντα. Και τώρα; Να τα λαμπιόνια, να τα κεριά, να τα μπαλόνια. Πήρε και έλατο. Ένα μικρό, όχι ψεύτικο –αληθινό, οικολογικό. Φυτεμένο σε μια ωραία πήλινη γλάστρα με γιρλάντες. Μόνο κουδούνια δεν του κρέμασε. Και μετά περίμενε.
Τον πήρε τηλέφωνο τρεις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. «Αρρώστησε η μάνα μου, δεν μπορώ να κατέβω. Μη στενοχωριέσαι, μωράκι μου, θα έρθω την Πρωτοχρονιά, να μας βρει ο καινούριος χρόνος μαζί». Τώρα βρήκε ν’ αρρωστήσει η κωλόγρια; σκέφτηκε χολωμένος. Έπειτα ντράπηκε.
Δυο μέρες πριν από την Πρωτοχρονιά του τηλεφώνησε ξανά. «Αγαπούλα, γκαντεμιά. Χτύπησε ο αδερφός μου με τη μηχανή. Όχι, δεν είναι σοβαρό, μην ανησυχείς, αλλά δεν μπορώ να φύγω τώρα. Θα κατέβω στη γιορτή σου. Έχω σκάσει απ’ τη στενοχώρια μου. Δε φαντάζομαι να μου θυμώσεις, ε;». Δεν της θύμωσε. Τι μπορούσε να κάνει το κορίτσι; Όλες οι αναποδιές σ’ εκείνη τύχαιναν.
Των Φώτων σηκώθηκε από τα χαράματα. Της τηλεφώνησε. Το κινητό της κλειστό. Της έστειλε μήνυμα: Grapse mou ti ora ftaneis, na er8o sto sta8mo. Και περίμενε.
Έφτασε το μεσημέρι, έφτασε το απόγευμα, κι ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Τον έζωσαν τα μαύρα φίδια. Κι αν έπαθε κάτι κακό; Έλιωσε τα δάχτυλά του να της τηλεφωνεί. Καμία απάντηση. Ώρες αργότερα, κι ενώ κόντευε να τρελαθεί, άκουσε ένα μπιπ από το κινητό του. Μήνυμα! Το άνοιξε με χέρια που έτρεμαν.
Signomi gia ola. Mh moy tilefoniseis ksana.
Του ήρθε ο ουρανός σφοντύλι. Άρχισε να πηγαινοέρχεται στο δωμάτιο σαν θηρίο στο κλουβί. Το βλέμμα του έπεσε στο ελατάκι. Το άρπαξε, το ΄βγαλε σέρνοντας στο μπαλκόνι, το σήκωσε και το πέταξε από τον πρώτο. Η γλάστρα έσκασε σαν βόμβα στο πεζοδρόμιο, σηκώνοντας μπουχό από χώμα. Κάνα δυο περαστικοί γύρισαν απότομα κι έπειτα βιάστηκαν να κοιτάξουν αλλού, αμήχανοι.
Την άλλη μέρα, όταν κατέβηκε να πάει στη δουλειά του, το έλατο ήταν ακόμα εκεί. Τα παιδιά της γειτονιάς το είχαν ξεβρακώσει απ’ τα στολίδια του και κάποιο σκυλί είχε αφήσει μια ωραία, στριφογυριστή κουράδα στο σωρό από χώμα κάτω από τα κλαδιά του.

3:49 μ.μ.
Anonymous Mersault είπε και ελάλησε...

Στην πραγματικότητα, δεν την αγάπησε ποτέ.
Λυπάμαι, έχω δεσμευθεί, δεν μπορώ να πω περισσότερα.    



3:54 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Καλά, ρε, υποτίθεται ότι εγώ, εσύ και η Άλλη, θα πίναμε καμιά μπίρα μια φορά το μήνα. Από την τελευταία έχουν περάσει... πόσοι... πέντε, έξι, εφτά μήνες;    



3:56 μ.μ.
Anonymous Κούκου είπε και ελάλησε...

Ε, τι; Εγώ θα το οργανώνω συνέχεια;
Πάρε τηλέφωνο να βγούμε.

Όβερ.    



4:06 μ.μ.
Anonymous __##^~zZz~^##__ είπε και ελάλησε...

Kι επίσης να παρατηρήσω ότι είσαι θεσμός στα βλόγκζ.
Μέσα σε λίγα λεπτά απέκτησες 7 linkblogs. Σε θαυμάζω. Είσαι η αγαπημένη μου ηρωίδα.



Όβερ (φορ γκουντ αυτή τη φορά).
Και ναι. Θα την κόψω την πρέζα. Αμάν.    



4:09 μ.μ.
Blogger nosyparker είπε και ελάλησε...

Πολύ μαλάκω η τύπισσα! Γιατί δεν του το είπε από την αρχή;    



4:16 μ.μ.
Blogger Τυπος Νυχτερινος είπε και ελάλησε...

Πάλι καλά που του πε signomi gia ola, mi mou tilefoniseis ksana.
Εγώ περίμενα να κλείσει το κινητό για κάμποσες βδομάδες και μετά ν' αλλάξει και νούμερο :P    



4:52 μ.μ.
Anonymous mia POLY stimeni είπε και ελάλησε...

Τουλάχιστον αυτός περίμενε δέκα μερούλες μόνο. Εγώ τι να πω που έχω φάει το στήσιμο της αρκούδας κοντά ένα δίμηνο τώρα!!! (Κουρούνα, ξέρεις εσύ...)Και δεν έχω και έλατο να πετάξω από τον τρίτο της Ιπποκράτους να μου φύγει το άχτι!    



5:39 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Εγώ θα ανέβαινα Σαλονίκη και θα την κωλογαμούσα χωρίς σάλιο.    



5:47 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Αυτό είναι... Ξυπνάω στους αναγνώστες μου το κτήνος μέσα τους!    



6:00 μ.μ.
Blogger Katerina ante portas είπε και ελάλησε...

Eίσαστε μια ωραία εορταστική ατμόσφαιρα αγαπητή μου!    



6:15 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Κατερίνα, πάντα!    



10:26 μ.μ.
Blogger An-Lu είπε και ελάλησε...

Τα σέβη μου!

ΥΓ Κάτω οι "υποχρεωτικές" γιορτές!    



11:19 μ.μ.
Blogger Oneiros είπε και ελάλησε...

Αυτά τα καταραμένα 514. Και μερικοί δε μαθαίνουν ποτέ.

PS: Welcome back!    



12:03 π.μ.
Blogger kuku_ru_kuku είπε και ελάλησε...

η ιστορία είναι κοινότυπη και πολύ συνηθισμένη.
συμπεράσματα:
1)Δεν κυνηγάμε το όνειρο μακριά απο την έδρα μας
2)Η απόσταση δεν μετριέται σε πολλά χιλιόμετρα.Επιστροφή στη συνοικία.Υπάρχουν και στη γειτονιά μας προβληματικές.Δεν χρειάζεται να τις αναζητάμε στη Θεσσαλονίκη.Εξάλλου πολλές ελληνίδες σήμερα πάσχουν απο αμφιθυμικά σύνδρομα.Αναζητώντας το όνειρο κοντά στο σπίτι μας κάνουμε οικονομία χρημάτων και δυνάμεων.
Χαίρετε!!!    



1:27 π.μ.
Blogger αθεόφοβος είπε και ελάλησε...

Του το φύλαγε του χαμουτζή για το δούλεμα που της έκανε στο λεωφορείο όταν έλεγε:
Οδηγέ ανοιξέ με απέ πίσω!    



1:28 μ.μ.
Blogger houli_v είπε και ελάλησε...

αν και μετά τo 'ατύχημα του αδερφού της' ακόμα περίμενε ότι θα έρθει στην Αθήνα μάλλον ακόμα την περιμένει . Α ρε Φωτάρα κουράγιο ...    



1:32 μ.μ.
Blogger liodara είπε και ελάλησε...

Τι καριόλες γυναίκες υπάρχουν ρε φίλε? Πω πωπω...΄Κρίμα το παλικαράκι....κι άδικο, γιορτινιάτικα να τραβήξει τέτοια ήττα....Αλλά δεν αντέχω θα το πω...Μωρ΄τι μαλάκας κι αυτός...έπρεπε να πάει πάνω να της γανώσει...(μην βρίζουμε κιολας χριστουγεννιάτικα...)    



1:52 μ.μ.
Blogger houli_v είπε και ελάλησε...

τελικά όχι Φώτης αλλά Φάνης ο ατυχήσας νέος . Δεν πειράζει . Και ντάμπο να τον έλεγα το κέρατο το ίδιο θα ήταν .    



4:49 μ.μ.
Blogger Idάκι είπε και ελάλησε...

So this is Christmas...

Είπες πολλά με λίγα, όπως πάντα. Τον νιώθω το Φάνη - τά χω ζήσει τα της απόστασης και των ψεμάτων, απλώς όχι Χριστούγεννα. Επίσης μπορείς να σκοτώσεις ελπίδες με ένα sms, όχι με πλήρη απουσία. Η καψούρα έχει τα ίδια συμπτώματα ό,τι και να λέει το ημερολόγιο...    



4:49 μ.μ.
Blogger Idάκι είπε και ελάλησε...

Κοινώς καλά τον βόλεψες το Φάνη ρε συ :P    



5:46 μ.μ.
Anonymous the other point of view είπε και ελάλησε...

Τον γνώρισε στο τρένο, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη. Πες από δω, πες από κει, την κατάφερε να βγούνε κάποια από τις μέρες που θα ΄μενε στην πόλη της. Και βγήκανε. Έπειτα άλλη μια φορά. Και κει που στο μυαλό της είχε πώς να ένας ακόμα μαλάκας τύπου ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε, βρέθηκε ξαφνικά να ανεβοκατεβαίνει στη Σαλονίκη για χάρη της. Οι φίλες της όμως ήταν ανένδοτες. «Σοφάκι θα σε βαρεθεί και θα σε παρατήσει, μεγάλος μπελάς η απόσταση, χάθηκε μωρή να βρεις έναν από δω πάνω;» Εκείνη τις άκουγε και, αντί να θυμώνει, τις λυπόταν. Η αλαζονεία της ερωτευμένης.

Πλησιάζανε Χριστούγεννα και του ‘κανε την έκπληξη: «Μην ανέβεις. Θα κατέβω εγώ, να περάσουμε μαζί τις γιορτές». Χάρηκε πολύ. Πέντε μήνες τον είχανε φάει οι δρόμοι τον κακομοίρη και του άξιζε. Του αγόρασε κι ένα μεταξωτό πουκάμισο μαζί μ’ ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Να μπει στο πνεύμα των γιορτών. Της είχε πει πως σιχαινόταν τα Χριστούγεννα.

Κι ύστερα βρήκε η μάνα της ν’ αρρωστήσει κι από πατέρα κι αδερφό δεν θα ‘βλεπε χαΐρι. Ξενύχτια απανωτά, σπίτι-νοσοκομείο και τούμπαλην. Του τηλεφώνησε τρεις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. «Αρρώστησε η μάνα μου, δεν μπορώ να κατέβω. Μη στενοχωριέσαι, μωράκι μου, θα έρθω την Πρωτοχρονιά, να μας βρει ο καινούριος χρόνος μαζί». Ακόμη καλά – καλά δεν τον γνώρισε και τον υποχρέωνε να την καταλάβει. Το ίδιο βράδυ έκλαψε με μαύρο δάκρυ.

Κι ύστερα φτάσανε τα χειρότερα. Όλοι τους ξέρανε στην οικογένεια πως ο Γιαννάκης κάποτε θα την πλήρωνε με τις κόντρες. Η κακιά στιγμή κι ένα συντριπτικό κάταγμα της περόνης. Η χειροβομβίδα έσκασε μέσα της. Δυο μέρες πριν από την Πρωτοχρονιά του τηλεφώνησε ξανά. «Αγαπούλα, γκαντεμιά. Χτύπησε ο αδερφός μου με τη μηχανή. Όχι, δεν είναι σοβαρό, μην ανησυχείς, αλλά δεν μπορώ να φύγω τώρα. Θα κατέβω στη γιορτή σου. Έχω σκάσει απ’ τη στενοχώρια μου. Δε φαντάζομαι να μου θυμώσεις, ε;». Ήξερε πως πιθανότατα θα τον έχανε. Σχεδόν σίγουρα. Ποιός ξέρει τι θα σκεφτότανε για την πάρτη της. Κι αν όχι αυτός, τότε οι γύρω του. Αν όμως όχι; Κι άμα την καταλάβαινε; Γι’ αυτή την αμφιβολία, άξιζε η προσπάθεια.

Την προηγούμενη των Φώτων η μάνα της ήταν ήδη καλύτερα. Στο προσκεφάλι του αδερφού η δικιά του, ας κάνει κάτι κι αυτή. Δυο μέρες θα ‘λειπε, θ’ άντεχαν δίχως της. Πήγε κι αγόρασε ένα κουτί τρίγωνα Πανοράματος για να τον γλυκάνει. Έφτασε στο σταθμό δυο ώρες πριν, να ‘ναι σίγουρη. Μα του Κάκου, που λεν στα παραμύθια. Εκεί που αγνάντευε, ξάφνου οι άνθρωποι γίνανε γαλάζιοι, τα πράματα κίτρινα. Λιποθύμησε.

Ξύπνησε μέσα στο ασθενοφόρο. Μια λευκή παλάμη της χάιδεψε το μέτωπο, μια σκιά ξεστόμισε κάτι ακαταλαβίστικο. Ξανακοιμήθηκε. Κι όταν οι αισθήσεις της επανήλθαν στο έπακρο, είδε να της αλλάζουν τον ορό και θυμήθηκε. Κάτι απροσδιόριστο την έσπρωξε να πιάσει το κινητό και να γράψει: «Signomi gia ola. Mh moy tilefoniseis ksana».    



11:27 μ.μ.
Blogger julia είπε και ελάλησε...

αααααααααα πανω που παω να γραψω "την πουτάνα....τσίπα δεν εχει πάνω της" τσουπ σκαει και το the other point of view και μου τα χαλάει ολα....
δεν παιζω...αποφασήστε για να ξερω..να την βρίσω ή όχι????    



3:53 μ.μ.
Blogger Ιφιμέδεια είπε και ελάλησε...

Αμάν ρε συ Κουρούνα με τις ιστορίες τσαλαπατημένης αγάπης!

Δεν τις μπορώ, μου ραγίζουν την καρδιά. Τι απορείς που μας ξυπνάς το κτήνος; Έτσι που τα καταφέρνεις θέλουμε να πλακώσουμε τη Θεσσαλονικιά στο ξύλο! Μπράβο! Ωραίο το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα σου!    



10:58 μ.μ.
Blogger 0 Comments είπε και ελάλησε...

Βασικά πιστεύω πως της την έπεσε το πνεύμα των ιξμασ και του κάθησε. Τι να κάνει κι αυτή; Μόνη κι απροστάτευτη μπροστά σε κοτζάμ πνεύμα;

Φιλιά Ρούνα!!    



12:00 π.μ.
Blogger Loucretia είπε και ελάλησε...

Μα καλα, λιγη ευαισθησια για το ελατακι (που ηταν και φυσικο) δε βρεθηκε κανεις να δειξει;

Ολοι σχολιαζουν τους πρωταγωνιστες και μετα παραπονιομαστε οτι η Αθηνα δεν εχει πρασινο! :-ΡΡΡ    



4:50 μ.μ.
Blogger renton είπε και ελάλησε...

Δε βαριέσαι. Θα χει Χριστουγεννιάτικη ιστορία να διηγείται. Πολύ όμορφη ιστορία.    



3:35 π.μ.
Blogger Sia+Meza είπε και ελάλησε...

H istoria htan oraia kai me arese kai mporw na se pw vevaia oti edw panw den eimaste oles etsi...aaxax, afth h kodra salonikh-athhna einai polu wraia..
akousa ki ena wraio, pws lene(leme) sth salonikh ton Knith?
Mpougatsa me grammh    



11:49 π.μ.
Blogger WoW είπε και ελάλησε...

Αθήνα – Θεσσαλονίκη 514 (ως αναφέρθηκε παραπάνω) x2 συναπτά έτη (2003-2004).
Οι τελευταίες λέξεις τις ήταν «Χρειάζομαι λίγο περισσότερο χώρο μωρό μου»
Τα λόγια είναι περιττά...    



12:37 μ.μ.
Anonymous morgana είπε και ελάλησε...

to thema einai pws h zwh einai ena aggouri!!! h' polla!!!!    



10:28 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Η typisa einai gia xysimo sth mapa mono.    



» Σχολιάστε Το Υπέροχο Τούτο Κείμενο