<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener("load", function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <iframe src="http://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID=8823282&amp;blogName=%CE%97+%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9D%CE%91&amp;publishMode=PUBLISH_MODE_BLOGSPOT&amp;navbarType=BLUE&amp;layoutType=CLASSIC&amp;searchRoot=http%3A%2F%2Fkourouna.blogspot.com%2Fsearch&amp;blogLocale=el_GR&amp;homepageUrl=http%3A%2F%2Fkourouna.blogspot.com%2F" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" frameborder="0" height="30px" width="100%" id="navbar-iframe" allowtransparency="true" title="Blogger Navigation and Search"></iframe> <div></div>

Nα θυμηθώ να ζήσω...

Κυριακή, Απρίλιος 05, 2009





Τον τελευταίο καιρό η ζωή μού γελάει ευτυχεσμένα. Ναι, ευτυχεσμένα, δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Απολύθηκα από την πρωινή part-time δουλειά μου -όπου έπαιρνα τη συνταρακτική αμοιβή των 3,70 ευρώ την ώρα, χωρίς ασφάλιση-, έχασα -από δικό μου λάθος, ομολογουμένως- τον καλύτερο συνεργάτη μου στις μεταφράσεις, το σταθερό μου μηνιαίο εισόδημα ανέρχεται στα 420 ευρώ -εδώ γελάνε-, και επίσης απόκτησα μερικά έξτρα προβλήματα υγείας. Όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί η πρώτη σκέψη μου είναι "Ωχ, άλλη μια μέρα", αποφεύγω να κυκλοφορώ γιατί με ενοχλεί η παρουσία των ανθρώπων και γιατί γίνομαι εριστική και αντιπαθητική, και υπάρχουν φορές που στέκομαι στο μπαλκόνι μου και σκέφτομαι πώς θα ήταν αν έδινα μια βουτιά. Έπειτα βλέπω στις γλάστρες μου τους βολβούς που φύτεψα πριν από μερικούς μήνες να έχουν ανθίσει, τον πλάτανο έξω από το σπίτι μου να βγάζει τα πρώτα ανοιξιάτικα φύλλα του, τη γάτα μου να παίζει με την ουρά της, και σκέφτομαι τον στίχο εκείνου του τραγουδιού: "Ωραία μέρα, ο ήλιος με ζεσταίνει, ο παράδεισος μπορεί να περιμένει". Λέω να προτιμήσω αυτόν ως πρώτη σκέψη όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί. Κάνε και συ το ίδιο.

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Ποια πήγε και άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ε, ποια;

Δευτέρα, Μάρτιος 16, 2009



Παρακαλούνται οι συγγενείς και συγγένισσες της ηλικίας μου που διαβάζουν το μπλογκ μου να μη μεταφέρουν όσα διαβάζουν εδώ σε άλλους, ηλικιωμένους συγγενείς λες και πρόκειται για επτασφράγιστα μυστικά. Αν ήθελα να κρατήσω κάτι κρυφό δε θα το έβαζα στην Κουρούνα, με το ονοματάκι μου φαρδύ-πλατύ από κάτω, ξέροντας μάλιστα ότι με διαβάζει το σόι μου. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι γονείς μου, γνωρίζουν τα πάντα για τον άνομο βίο μου. Οι υπόλοιποι senior citizens συγγενείς τι σας φταίνε και τους ταράζετε, βρε παιδιά; Ε; Ε;

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Έκτακτο δελτίο

Δευτέρα, Φεβρουάριος 02, 2009

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Το ανέκδοτο της βραδιάς...

Δευτέρα, Δεκέμβριος 08, 2008





...διά στόματος υπουργού Εσωτερικών (και ενώ το κέντρο της Αθήνας καίγεται):

"Η κυβέρνηση δεν θα ανεχτεί αυτό που συμβαίνει."

Και τι ακριβώς θα κάνει, βρε Προκόπη; Θα χτυπήσει κάτω το ποδαράκι της;

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

H έκπληξη της βραδιάς (μου)

Τετάρτη, Δεκέμβριος 03, 2008




Urfus, μου άρεσε τελικά (αν και είχες πει ότι θα το έβλεπα προτού το ανεβάσεις, όχι μετά!). Kodak moment ο κώλος της γάτας σου που εμφανίζεται γκρο-πλαν σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Σούπερ!

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Μικρό βραδινό





Όταν βγήκε στη σύνταξη, ο πατέρας μου έφυγε από την Αθήνα και μετακόμισε στο μέρος όπου γεννήθηκε, ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου, ίσως το μικρότερο που έχω δει ποτέ. Από τότε έχουν περάσει πέντε χρόνια και δεν έχει ξαναπατήσει το πόδι του στην Αθήνα, ούτε θέλει να επιστρέψει ποτέ, μήτε για επίσκεψη. Του αρέσει εκεί που ζει, όπως ζει. Έχει πάρει μερικές κατσίκες, καλλιεργεί χωράφια, φτιάχνει τυρί, γενικώς ασχολείται καθημερινά με ένα σωρό πράγματα. Η μάνα μου, συγγενείς και φίλοι τον κατσαδιάζουν συνεχώς. «Δεν κάνει να κουράζεσαι έτσι, χριστιανέ μου, στην ηλικία σου, τζόβενο νομίζεις ότι είσαι;», «Τι πας και κοιμάσαι κάτω από τα δέντρα, ρε Αντρέα, καμιά ώρα θα σε ψάχνουμε και θα σε βρούμε τέζα». Δεν καταλαβαίνω την αγωνία τους. Αντίθετα από εκείνους, εγώ εύχομαι να τον βρούμε πεθαμένο κάποιο μέρα, κάτω από ένα δέντρο, εκεί που κάθησε να ξεκουραστεί, να φάει μια μπουκιά ψωμί και να πιει μια γουλιά νερό. Τι ωφελεί να φτάσει ένας άνθρωπος τα ενενήντα, σκεβρωμένος, ανήμπορος, ένα κουβάρι από πόνους, με την αγωνία του θανάτου στο νεκροκρέβατό του;

Όσο για μένα, ευτυχώς, μπροστά στο μπαλκόνι μου, στο κέντρο της Αθήνας, υπάρχει ένας πλάτανος.

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Ήμουν τυφλή και ανέβλεψα

Πέμπτη, Οκτώβριος 23, 2008

Σύμφωνα με τους ειδικούς (βλ. αστρολόγους, χαρτορίχτρες, αβγουλομάντεις κλπ), το 2008 είναι η χρονιά των Αιγόκερων. Κατά τη διάρκεια των μηνών του 2008 που έχουν περάσει μου έκοψαν το ρεύμα, το τηλέφωνο, μου έκαναν έξωση, μπήκα στη φυλακή εννιά μέρες για χρέη προς το ΤΕΒΕ, έπαθα απανωτούς κολικούς νεφρού και άλλα πολλά. Ούσα Αιγόκερως, μ΄ αυτά και μ΄ αυτά άρχισα να χάνω την πίστη μου στην υψηλή τέχνη της αστρολογίας. Όμως στη συνέχεια βρήκα δουλειά, νοίκιασα καινούριο σπίτι, τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν κάπως καλύτερα, αναθάρρησα, και η εμπιστοσύνη μου στη Λίτσα Πατέρα και τον Κώστα Λεφάκη αποκαταστάθηκε. Μέχρι που σήμερα τα ξημερώματα έπεσε η αγαπημένη γάτα μου από το μπαλκόνι και χάθηκε. Σ΄ ευχαριστώ, Θεέ μου, που κάνεις ό,τι μπορείς για να μου αποδείξεις ότι υπάρχεις κι ότι δεν πρέπει να πιστεύω στις αιρετικές μαλακίες.

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Στις τρεις το απόγευμα

Σάββατο, Ιούνιος 28, 2008



Οι ζεστές μέρες του καλοκαιριού, στο μυαλό μου, είναι συνδυασμένες με μια παιδική ανάμνηση: εγώ κι ο αδερφός μου να κυνηγάμε ακρίδες για να δολώσουμε τα αγκίστρια μας και να πιάσουμε ποταψόμαρα, τα οποία βαφτίζαμε σαρδέλες γιατί ο παππούς μας σιχαινόταν τα ψάρια του γλυκού νερού και κάπως έπρεπε να τον πείσουμε να τα φάει.

Θυμάμαι μια μέρα του Αυγούστου, τόσο καυτή ώστε το σκυλί μας είχε ξαπλώσει σε ένα άβαθο κομμάτι του ποταμού -του ποταμίσκου πες καλύτερα-, αφήνοντας έξω από τα νερά μόνο το κεφάλι του. Περίμενα υπομονετικά, προσηλωμένη στην πετονιά μου, με τον ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπό μου και να στάζει από το πιγούνι μου, ενώ γύρω μου πετούσαν γαλαζωπές λιβελούλες. Μια μεγάλη νεροχελώνα κολυμπούσε βαριεστημένη βγάζοντας τρίλιες, ενώ ο αδερφός μου -που μικρότερος καθώς ήταν έπληττε πιο εύκολα- έτρεχε πίσω από τις καφεκόκκινες ακρίδες μόνο και μόνο για να τις τρομάξει, σηκώνοντας μπουχό από χώμα ψιλό σαν πούδρα. Στο λεξικό μέσα στο κεφάλι μου, αυτή είναι η εικόνα δίπλα στο λήμμα "ευτυχία".

Το ποταμάκι δεν υπάρχει πια, αποξηράνθηκε και μετατράπηκε σε καλλιεργήσιμη έκταση, ο παππούς μου έχει πεθάνει από καιρό, ο αδερφός μου κι εγώ έχουμε να ψαρέψουμε έναν αιώνα. Αυτά σκεφτόμουν σήμερα, καθώς επέστρεφα φορτωμένη από το σούπερ μάρκετ, με τον ήλιο να με σφυροκοπάει, και τη λάβρα να ξεχύνεται κατά κύματα από την άσφαλτο και τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων. "Η ευτυχία είναι πλέον άπιαστο όνειρο", κατέληξα. Εκείνη τη στιγμή η μάινα από το μπαλκόνι του γείτονα φώναξε δυνατά "Γέλα, μικρό μου, γέλα".

Και γέλασα.

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Για το Ιδιογράφως

Σάββατο, Μάϊος 17, 2008



O AFMarx είχε την ιδέα να φτιάξει ένα μπλογκ, το Ιδιογράφως, όπου συγκεντρώνει ιδιόγραφα σημειώματα από ελληνόφωνους μπλόγκερ. Δεν χρειάζεται πρόσκληση, πιάστε μολύβι (ή ό,τι άλλο προτιμάτε) και χαρτί και στείλτε του κάτι.

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα

Η μελιτζανί γάτα

Παρασκευή, Μάϊος 16, 2008




Στα όνειρά μου τα άγχη μου μεταμορφώνονται σε γάτες που κινδυνεύουν. Αυτή τη φορά βρέθηκα σε έναν ουρανοξύστη με μπαλκόνια όπου ένα τσούρμο αδέσποτες γάτες (απ΄ αυτές που συχνάζουν στους ουρανοξύστες) έπαιρναν φόρα από τα δωμάτια και εκτινάσσονταν έξω. Μερικές έπεφταν στο κενό, άλλες χτυπούσαν στα κάγκελα, έμπαιναν πάλι μέσα και φτου από την αρχή. Αποφάσισα να πάρω μία στο σπίτι μου για να τη σώσω (πάνω από τρεις δεν αντέχει το διαμέρισμά μου και ήδη έχω δύο). Ήταν συνηθισμένες γάτες εκτός από μία που είχε παράξενο μελιτζανί χρώμα. Ένιωσα τύψεις για λίγο επειδή τη διάλεξα με κριτήριο την ομορφιά, όμως βρήκα γρήγορα δικαιολογία: η μία από τις δικές μου έχει ένα μάτι, οπότε δικαιούμαι να αποκτήσω μια άλλη μόνο και μόνο γιατί είναι ωραία. Την ονόμασα Όμπι από το Aubergine. Όταν ξύπνησα, δεν μπορούσα να την ξεχάσω. Μελιτζανί γατάκια κανείς;

buzz it!


Kι άλλο, κι άλλο!

έκραξε Η Κουρούνα