<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d8823282\x26blogName\x3d%CE%97+%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A5%CE%9D%CE%91\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del_GR\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://kourouna.blogspot.com/\x26vt\x3d5161785943150307702', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Ένας Εβραίος στο τραπέζι μας



Hava Nagila.mp3

Εξαιτίας μια ατέλειας του ουρανίσκου και των μπροστινών δοντιών τραβούσε τα «νι» και τα «λι» της, με αποτέλεσμα οι λιγότερο ευφάνταστοι να τη θεωρούν Πατρινιά και οι πιο φαντασιόπληκτοι να την περνάνε Λαρισαία.
«Από πού είσαι;» τη ρωτούσαν όταν ξεκινούσε να μιλάει, κεντρισμένοι από τα μακρόσυρτα σύμφωνά της, σίγουροι ότι είχαν ξετρυπώσει το βλαχαδερό κάτω από τη μεταμφίεση της πρωτευουσιάνας.
Κι εκείνη, που έφερε βαρέως ότι τη νόμιζαν επαρχιώτισσα, και μάλιστα όχι επειδή πράγματι ήταν αλλά λόγω ενός σωματικού ελαττώματος, απαντούσε στενόχωρα, «Κατάγομαι από την Πελοπόννησο». Κι αμέσως μετά πρόσθετε με έμφαση, «Αλλά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα».
Αφού πέρασαν μερικά χρόνια κι έπηξε λίγο το μυαλό της, χώνεψε πως δεν αποτελεί μειονέκτημα να είναι ένας άνθρωπος επαρχιώτης, πως ο τόπος όπου γεννήθηκε κάποιος και η προφορά του καμία σχέση δεν έχουν με το χαρακτήρα του. Το λέει και το τραγούδι: Σύνορα η μαλακία δε γνωρίζει. (Κι αν δεν το λέει, θα έπρεπε.)
Έτσι, αργότερα, όταν τα «νι» και τα «λι» της εκτροχιάζονταν κι ο κόσμος τη ρωτούσε από πού είναι, απαντούσε με τον ίδιο τρόπο –γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι: «Κατάγομαι από την Πελοπόννησο, αλλά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα». Βέβαια δίχως φόβο και πάθος τώρα πια. Όμως, αν και είχε αφήσει πίσω της το όνειδος του επαρχιωτισμού, δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ξεπεράσει μια άλλη συστολή που είχε κι αυτή σχέση με την καταγωγή της, και η οποία τη βασάνιζε απ’ όταν ανακάλυψε τα καλοφυλαγμένα μυστικά του ανθρώπινου κορμιού –συγκεκριμένα του γυναικείου.
Ανάμεσα σ’ εκείνους που ενδιαφέρονταν να μάθουν από πού κρατούσε η σκούφια της, υπήρχαν κάμποσοι ταγμένοι να αποκαλύψουν πάσει θυσία τη Ρίζα των Σερνάμενων Νι-Λι.
«Από την Πελοπόννησο, ε;» έλεγαν συλλογισμένοι. «Από ποιο μέρος της Πελοποννήσου;» πρόσθεταν αιφνιδιαστικά, για να την πιάσουν στον ύπνο.
«Εεε… Από τα Καλάβρυτα», απαντούσε εκείνη επιφυλακτικά, γιατί πλέον προχωρούσε σε επικίνδυνο έδαφος.
«Μέσα από τα Καλάβρυτα;»
«Μμμ… Εεε… Όοοχι…»
«Αλλά;»
«Οι γονείς μου είναι από κάτι χωριά έξω από τα Καλάβρυτα».
«Από ποια χωριά;»
«Του μπαμπά δεν το ΄χει ούτε ο χάρτης».
«Έχω περάσει από τα μέρη σας, το ξέρω σίγουρα».
«Το Ταδεχώρι».
«Μπα! Δεν το ξέρω αυτό!»
Άμα σου μιλάνε…
«Και η μαμά σου; Από ποιο χωριό είναι;»
«Εεε… Ααα... Από τα Μαζέικα».
«Μαζέικα… Μαζέικα… Ούτε αυτό το ΄χω ακουστά».
Αν ήταν μόνη της, το θέμα έληγε ανώδυνα εκεί και αναστέναζε ανακουφισμένη. Αν όμως συνοδευόταν από τη Βασούλα, –την πάντοτε πιστή στο πνεύμα του λυσσασμένου ανταγωνισμού μεταξύ άσπονδων φιλενάδων–, η κολλητή της έλεγε με ύφος αδιάφορο και ανέμελο: «Πώς… Είναι κεφαλοχώρι, σίγουρα το ξέρετε. Αλλά μάλλον με το επίσημο όνομά του. Μα πες το στον άνθρωπο, να καταλάβει για ποιο χωριό μιλάς».
Τότε εκείνη κοκκίνιζε, ξεφυσούσε, χαμήλωνε το βλέμμα, ξεροκατάπινε και ψιθύριζε, «Κτκλτρρ…».
«Πώς το ΄πες αυτό;»
«Κτκλτρρ…» μουρμούριζε ξανά το κορίτσι.
«Μίλα πιο καθαρά, βρε παιδάκι μου, δε σε καταλαβαίνω».
«Κάτω... Κλειτορία...» ξεστόμιζε με το ζόρι, υποταγμένη στο αναπόφευκτο, βγάζοντας στη φόρα το ντροπιαστικό μυστικό. Και το όνομα του μητρικού χωριού ποτέ δεν αποτύγχανε –ακόμα και χωρίς το γράμμα που του ΄λειπε – να προκαλεί τις κοροϊδίες και τα πονηρά πειράγματα εκείνων που το άκουγαν, κάνοντάς τη να θέλει ν' ανοίξει η γη να την καταπιεί.
«Εμ, πες το, ντε, ότι είσαι από την Κάτω Κλειτορίδα. Ποιος δεν την ξέρει αυτήν!»
Χρειάστηκε να μεγαλώσει κι άλλο μέχρι να καταλάβει ότι δεν ήταν και τόσο κακό να κατάγεται από ένα χωριό που θύμιζε το ευφρόσυνο σάρκινο γλωσσίδι ανάμεσα στα πόδια της. Η Κάτω Κλειτορία –όπως άλλωστε και το παραλίγο συνονόματό της στοιχείο της θηλυκής ανατομίας– με τα χρόνια έγινε πηγή χαράς, αφού πάνω της συσσωρεύτηκαν γλυκιές αναμνήσεις από αγαπημένα πρόσωπα και στιγμές.
Εκεί ήταν ο παππούς ο Αργύρης, που σκάλιζε με τη βέργα του χελωνάκια και κουρούνες πάνω στο χώμα, και που κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό όταν ο εγγονός του, ο Βασίλης, έκοψε μ’ ένα ψαλίδι τα κάτασπρα κεφαλάκια από τις μαργαρίτες του, αφήνοντας μόνο τα κοτσάνια. Εκεί το ραφείο του θείου του Γιώργη, με τις μυρωδιές από τα υφάσματα και τα σαπουνάκια ραπτικής, το λιακωτό με την κληματαριά και τις σφηκοπαγίδες, τα λευκά κουνέλια με τα κόκκινα μάτια. Εκεί το παλιό σχολείο πίσω από την εκκλησία, με τις λαμπερές ντάλιες που βούτηξε ο Αργύρης για να καλοπιάσει τη μάνα του ώστε να μην τον δείρει που 'χε λεκιάσει το κίτρινο μακό μπλουζάκι του με σκουριά από την τσουλήθρα. Εκεί το ποδήλατο με τα σπασμένα φρένα και την ξέφρενη, τρομαχτική πορεία που ανέκοψε το κοπάδι με τα πρόβατα. Εκεί οι μαυροντυμένες γριές -η Αλεξάνδρα, η Όλγα και η Αντιόπη- που κάθονταν στην αυλή με την πελώρια ορτανσία στο ξύλινο κρασοβάρελο και έπλεκαν σαν αφιονισμένες με τα βελονάκια τους, κόβοντας και ράβοντας τα άπλυτα του χωριού.
Εκεί και η Αλέκα, η αγαπημένη ξαδέρφη της, και το Πάσχα του Περιπλανώμενου Ιουδαίου, τότε που πήγαν στο καφενείο, να ξαφνιάσουν τον παππού τους για να του αποσπάσουν κάνα κατοστάρικο. Βρήκαν τους θαμώνες να προσπαθούν να συνεννοηθούν μ’ έναν αλητοτουρίστα, φορτωμένο με γυλιό που στην κορυφή του είχε στερεωμένη μια διπλωμένη κουβέρτα κι από όπου κρέμονταν ένα κατσαρόλι, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, σακούλες, σακουλάκια, κι ένα ματσάκι ρίγανη.
«Είσαι μαλάκας;» τον ρωτούσαν χαμογελαστοί οι χωρικοί.
«Γιες, γιες, Αμέρικαν!» απαντούσε ο φιλικός ξένος.
«Πολύ μαλάκας, αμέρικαν;»
«Γιες, γιες!»
Ο παππούς, περήφανος που οι εγγόνες του ήξεραν αγγλικά, τις έσπρωξε μπροστά, να μιλήσουν στον ουρανοκατέβατο επισκέπτη.
Εκείνη τον κοίταξε, τον ξανακοίταξε, και αργά και καθαρά, με προφορά συνοικιακού φροντιστηρίου τρίτης διαλογής, του έκανε την πρώτη ερώτηση που της ήρθε στο μυαλό: «Αρ… γιου… φουντ;»
Ο γαλανομάτης κοκκινομάλλης με τη μεγάλη μύτη, τις φακίδες και το αραιό γενάκι την κοίταξε ταραγμένος, ζυγιάζοντας τις πιθανότητες να ήταν κανίβαλοι οι απατηλά καλοκάγαθοι ιθαγενείς. Τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα πως απλώς το κορίτσι ήταν ηλίθιο και χαμογέλασε με κατανόηση και συμπάθεια.
«Όχι φουντ, βρε βλίτο!» πετάχτηκε η Αλέκα. «Φουντ είναι η τροφή. Χάνγκρι λέμε. Αρ… γιου… χάνγκρι
Δεν πρόλαβε ν’ αποσώσει τα λόγια της, και ο ξενηστικωμένος τουρίστας άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. «Χάνγκρι! Γιες! Γιες!» φώναξε με λαχτάρα.
«Πεινάει», αποφάνθηκαν οι δυο ξαδέρφες και, προς μεγάλη ανακούφιση του παππού τους που ήξερε ότι δεν είχαν πάει να τον βρουν για καλό στο καφενείο, έπιασαν τον αδέσποτο από το χέρι κι έφυγαν.
Κατά τη διαδρομή, με αγγλικά μι τάρζαν-γιου τζέιν κατάφεραν να μάθουν πως τον έλεγαν Τζόζεφ, ήταν αμερικανοεβραίος από τη Βοστόνη και σκόπευε να γυρίσει την Ευρώπη με οτοστόπ. Μια ματιά στο λιπόσαρκο, στενόμακρο πρόσωπο οσιομάρτυρα και τα καλαμοκανιά του τις έπεισε πως μάλλον θ’ άφηνε τα κοκαλάκια του σε κάποια αχαϊκή ραχούλα. Η σίτισή του δεν ήταν πια απλώς θέμα φιλοξενίας, αλλά φλέγον ζήτημα ζωής και θανάτου.
Όταν έφτασαν στο σπίτι τον πάρκαραν στην ασβεστωμένη αυλή με τις μαντζουράνες και τους απήγανους κι έτρεξαν στις μανάδες τους για τις απαιτούμενες εξηγήσεις. Εκείνες, με τη σειρά τους, πήγαν να πάρουν την άδεια της γιαγιάς. Η κυρ' Αλεξάνδρα έδωσε τη συγκατάθεσή της, με τον όρο ότι ο επισκέπτης δε θα έτρωγε στη μεγάλη κουζίνα, αλλά στην καλή κάμαρη του σπιτιού «για να μη γίνουν ρεζίλι στον ξένον άνθρωπο».
Τα κορίτσια τον πέρασαν μέσα. Δεξιά, πάνω από το διπλό κρεβάτι της γιαγιάς και του παππού με την πλεκτή λευκή κουβέρτα, ήταν κρεμασμένη μια βελουτέ μπάντα με τον Αλή Πασά να κρατάει στο δεξί του χέρι ένα ναργιλέ και με το αριστερό να χαϊδεύει τα μαλλιά της κυρά-Φροσύνης, που τον κοιτούσε με βλέμμα λάγνο. Αριστερά, στην κόχη που σχημάτιζαν δυο ντουβάρια, βρισκόταν το εικονοστάσι. Ένα μεγάλο, γυάλινο κρεμαστό καντίλι έκαιγε μπροστά σε καμιά δεκαπενταριά αγίους και μια ανατριχιαστική απεικόνιση του Γολγοθά, με νεκροκεφαλές και φίδια να σέρνονται γύρω από το Σταυρό του Μαρτυρίου.
Ο Τζόζεφ δε φάνηκε να πτοείται από το φολκλορικό διάκοσμο, όμως κοίταξε καλά καλά τη γιαγιά που, αναντίρρητα, ήταν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του δωματίου. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη στα μαύρα από την κορυφή ως τα νύχια –πάντα υπήρχε κάποιος πεθαμένος στο σόι–, με τη χοντρή πλεξούδα των μαλλιών της στερεωμένη με φουρκέτες σαν φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της, συγκρατημένη με ψιλό φιλέ. Η έκφρασή της ήταν λίγο πιο βλοσυρή από του Ναπολέοντα μετά την ήττα στο Βατερλό -είχε ζοχάδες επειδή ο παππούς έπαιζε κολτσίνα στο καφενείο μεγαλοβδομαδιάτικα.
Όταν είδε τον Τζόζεφ να την παρατηρεί, έγειρε μπροστά, στήριξε τα δυο της χέρια πάνω στη μαύρη μαγκούρα της και τον κοίταξε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Καμία εκτίμηση δεν έτρεφε για τους λιανούς ανθρώπους, και ο επισκέπτης ήταν σαν το κεράκι της Λαμπρής. Άξαφνα, έστρεψε τη μαγκούρα της στο χαμηλό τραπέζι με τα σκαμνάκια μπροστά στο σβηστό τζάκι. «Θρονιάσου», διέταξε τόσο δεσποτικά ώστε ο Τζόζεφ τσακίστηκε ν' αφήσει κάτω τα συμπράγκαλά του και να υπακούσει δίχως να περιμένει τη μετάφραση της εντολής.
«Ξίκικος* είν' ο μαύρος», είπε η γιαγιά στην κόρη και τη νύφη της. «Φέρτε του να φάει. Ας είν' κι αρτύσιμο, ασθενής και οδοιπόρος αμαρτία ουκ έχει». Έπειτα γύρισε στις εγγόνες της. «Πώς τόνε λένε;» ρώτησε.
«Τζόζεφ», απάντησε η Αλέκα.
«Τι όνομα είναι τούτο;» απόρησε η γιαγιά.
«Αμερικάνικο. Σημαίνει Ιωσήφ», πετάχτηκε η άλλη.
«Ααα...» έκανε η κυρ' Αλεξάνδρα, ευχαριστημένη που ο ξένος είχε το όνομα του άντρα της Παναγίας. «Χριστιανός είναι κι αυτός».
«Όχι, βρε γιαγιά, τι χριστιανός; Εβραίος είναι».
Τότε η γιαγιά τινάχτηκε από τη θέση της με ευλυγισία που θα ζήλευε και αίλουρος, αλυχτώντας ένα διαπεραστικό και παρατεταμένο ιιιιιιιιιιιιιι. «Οβριός! Ανάθεμα την πυτιά σας!» φώναξε, με βλέμμα που πετούσε σπίθες. «Μπάσατε Οβριό στο σπίτι μου λαμπριάτικα! Αυτοί σταυρώσανε το Χριστό!» είπε, δείχνοντας με τη μαγκούρα της τον Τζόζεφ, που με την ιαχή είχε ζαρώσει στο σκαμνάκι του.
«Ωχ, μωρέ γιαγιά, κι εσύ! Μήπως ο Τζόζεφ τον σταύρωσε; Άσε που κι ο Χριστός Εβραίος ήταν», είπε η Αλέκα.
«Άει χέσ’ τα πόδια σου, κακοχρονισμένο, που θα μου πεις πως ήταν Οβριός ο Χριστός. Πού τα ΄μαθες αυτά;»
«Στο σχολείο. Ήταν, σου λέω».
«Ήταν», σιγοντάρισε με ύφος προφέσορα η ξαδέρφη της.
Η γιαγιά κοίταξε τις εγγόνες της δύσπιστη, κοίταξε και τον επισκέπτη που είχε γουρλώσει τα μάτια, κι έδωσε τόπο στην οργή.
«Άντε, μέρες που είναι ας φάει κι ο Οβριός», είπε μ' επιείκεια και κάθησε στην πολυθρόνα της. «Ποιος να μου το ΄λεγε...» μουρμούρισε.
Έτσι ο Τζόζεφ ήπιε χωριάτικο κρασί κι έφαγε φακές με ρέγκα –μένοντας με την απορία για το είδος του ψαριού, αφού τα αγγλικά των δύο κοριτσιών δεν κατάφεραν να τον διαφωτίσουν–, μαρουλοσαλάτα, φρέσκο σπιτικό ψωμί και κόκκινα πασχαλινά αβγά. Τους κουραμπιέδες, που η γιαγιά έφτιαχνε σε όλες τις γιορτές κι όχι μόνο τα Χριστούγεννα, τους άφησε για το τέλος και τους κατέβασε με τη φέτα, προκαλώντας μουλωχτές γκριμάτσες αηδίας και κάποια πολύ προσβλητικά σχόλια για τους Οβριούς από την κυρ’ Αλεξάνδρα.
Λίγο προτού φύγει, ο Τζόζεφ θέλησε να ευχαριστήσει τη γιαγιά.
«Θενκ γιου βέρι ματς, γκράνμα. Γιου αρ σοοοο νάις…»
«Τον κακό σου τον καιρό!» είπε δύσθυμα εκείνη. «Δώστε του κουλούρια, κουραμπιέδες, ψωμί, τυρί κι αβγά να πάρει μαζί μην ψοφήσει πουθενά και το ΄χω κρίμα στο λαιμό μου», πρόσθεσε αμέσως μετά. «Κι αν θέλει να φάει κρέας να λιγδώσει λίγο τ΄ άντεράκι του, πείτε του να ξανάρθει ανήμερα το Πάσχα».
Τα κορίτσια πήραν τον Τζόζεφ να του δείξουν τα αξιοθέατα του χωριού και να τον γνωρίσουν στις φίλες τους, μεταξύ των οποίων ήταν και η Κασσιανή, μια μουστακαλού δεκαεξάχρονη με τροφαντά μαστάρια, τρία-τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή τους, που, όπως έλεγαν οι κακές οι γλώσσες, το πήγαινε το γράμμα.
Στο χωράφι με το ψηλό χορτάρι, τις δεντρομολόχες και τους μπάμπουρες που βούιζαν παλαβωμένοι από τη γλυκιά απριλιάτικη ζέστη, ο Τζόζεφ προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να τις διδάξει να χορεύουν το Άβα Ναγκίλα. Ωστόσο, όπως έμαθαν λίγες μέρες αργότερα, η σύσφιξη σχέσεων ιουδαϊκού και ελληνορθόδοξου πολιτισμού τελικά επιτεύχθηκε. Η Κασσιανή, υποκύπτοντας στις επίμονες πιέσεις τους, ομολόγησε ότι είχε μια πολύ ρομαντική, αν και σύντομη –περίπου εικοσάλεπτη– περιπέτεια με τον περιπλανώμενο Τζόζεφ. Επίσης, τους περιέγραψε με όλες τις λεπτομέρειες τι μούτρα έχει μια περιτετμημένη εβραϊκή τσουτσού.

*λειψός στο βάρος

Για την Αλέκα

Η ιστορία του Hava Nagila

Ετικέτες

9:34 μ.μ.
Anonymous null είπε και ελάλησε...

πολύ καλό, μου θύμισες το χωριό μου :-)    



12:10 π.μ.
Blogger αθεόφοβος είπε και ελάλησε...

Και ο Τζότζεφ επιστρέφοντας στην χώρα του έγραψε στη Wikipedia ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα χωριό όπου αφού σε ταΐσουν ρίχνεις και ένα περιτεμημένο και για το λόγο αυτό το χωριό από την αρχαιότητα το ονόμασαν Κάτω Κλειτορίδα και με τα χρόνια έγινε η παραφθορά σε Κάτω Κλειτορία.
Το Κάτω Κλειτορίδα δε προήλθε γιατί στην αρχαιότητα πίστευαν ότι υπάρχει κλειτορίδα και στο στόμα.    



9:50 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Κασέρι ήταν, δεν ήταν φέτα! Ακόμα θυμάμαι το πόσο σκληρά προσπαθούσαμε να τον πείσουμε, με τα ελεεινά αγγλικά μας, ότι ο κουραμπιές είναι γλυκό, όχι φαί και ότι τρώγεται σκέτος, όχι μαζί με το τυρί!
Αλέκα    



9:56 π.μ.
Blogger anadelfos είπε και ελάλησε...

Με ταξίδεψαν οι αναμνήσεις σου για τη ζωή στο χωριό, για τα χρόνια της αθωότητας..(λέμε τώρα!) Συχνά πας τόσο πίσω και σ'ακολουθώ μ' όλη μου τη καρδιά..    



11:36 π.μ.
Blogger mindstripper είπε και ελάλησε...

Το ξέρω ότι οι άνθρωποι είμαστε αχάριστα ζώα, αλλά δεν μπορώ να μην το πω τώρα:

Κι άλλο ήθελααα...    



11:54 π.μ.
Blogger manosnikol είπε και ελάλησε...

Πολύ ωραίο κείμενο. Με ωραίες περιγραφές που αναδίδουν ένα άρωμα νοσταλγίας και σε βάζουν στον κόσμο της παιδικότητας, μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει..
Υ.Γ. Παρακολουθώ ότι γράφεις αν και δεν σχολιάζω σχεδόν ποτέ, μ' αρέσουν όμως πολύ τα γραπτά σου    



2:04 μ.μ.
Blogger zoi20 είπε και ελάλησε...

Πολύ ωραίο το κείμενο. Με ταξίδεψες κ μου έφτιαξες το πρωινό. Οι περιγραφές άψογες.

(BTW τέτοιες φίλες, που σε εκθέτουνε να πεις πράγματα που δεν θες, πρέπει να τις ξεκόβεις αφού πρώτα βγάλεις τα δικά τους άπλυτα στη φόρα)    



3:23 μ.μ.
Blogger Idάκι είπε και ελάλησε...

Εγώ πάντως Μαζέικα το ξέρω!!!

Τι καταπληκτική ιστορία... Και τι απίστευτη γιαγιά!! Με ταξιδέψατε, Κουρούνα κ Αλέκα, πίσω στο χρόνο στις δικές μου βουνίσιες σκανταλιές...

Και όλοι οι πάνω από τα Καλάβρυτα, λέει, ήρθαν από τα Γιάννενα και την Άρτα γύρω στην εποχή του Αλή Πασά... Ανυπότακτοι βοσκοί που έψαχναν να ζήσουν χωρίς τον τουρκικό ζυγό.

Το Σούβαρδο το γνωρίζετε; Λίγο πιο πάνω είναι ;) Το δικό μου χωριό... Έχει το πιο παλιό μίνι-νεκροταφείο που έχω δει στην Ελλάδα! Με τάφους από το 1780+. Έχω περάσει ώρες εκεί μέσα να χαζεύω ημερομηνίες και γνώριμα ονόματα, και να δικαιολογώ τη φήμη μου στην οικογένεια σαν "ζαβό είναι μωρέ το παιδάκι, κοίτα τι κάθεται και ασχολείται αντί να παίζει".

:D    



6:19 μ.μ.
Blogger BLUEPRINTS είπε και ελάλησε...

εξαιρετικό "ταξιδιάρικο" κείμενο...    



6:26 μ.μ.
Blogger Troll είπε και ελάλησε...

..προφανως το 20σαλεπτο ελαβε χωρα ανημερα του Πασχα....μην πηρε αμαρτια το κοριτσι...

υγ.Εβραιος και Αμερικανος αποκλειεται να ηταν μικροτσουτσουνος!!!!    



9:59 π.μ.
Blogger dimitris-r είπε και ελάλησε...

Ωραίο το πέρασμα από το σήμερα στο χτες. Κι αυτή η λυτρωτική των γιαγιάδων σκληρή αθωότητα των εμμονών τους.    



2:47 μ.μ.
Anonymous m13 είπε και ελάλησε...

gamwti, kai sixainomai ta kalabryta kai ta loipa trigyrw xwria, alliws tha to roufousa (to keimeno de)
me apeiri efxaristisi.
twra itan ligo ligoteri apo apeiri :)    



6:44 μ.μ.
Blogger Μπαμπης Ζαβος είπε και ελάλησε...

Σας ευχαριστούμε κυρία κουροθνα μας ποθ μας χαρίσατε τον γέλοτα για μια ακόμα φορά

Να είστε καλώς, να μας διασκεδάζετε

Πάντα τέτια    



7:08 μ.μ.
Blogger Yellow Kid είπε και ελάλησε...

@Μπάμπη Ζαβού

Αχ ρε Μπάμπη! Μάθε να γράφεις!
Το ΥΨΙΛΟΝ βρίσκεται έκτο στην τρίτη γραμμή με τα τετράγωνα κουμπάκια με τις μουτζουρίτσες. Αριστερά του, είναι το ΤΑΦ και δεξια του το ΓΙΟΥ. Η λεκανίτσα που εσύ διαβάζεις σαν ΟΥ στην πραγματικότητα πατιέται σαν ΘΗΤΑ.

Θα με κάνεις να πιστέψω στο τέλος, οτι είσαι καλύτερος φωτογράφος απ' οτι δακτυλογράφος!    



3:25 π.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

Null, και συ από την Κάτω Κλειτορία;

Αθεόφοβε, μου άρεσε πολύ το σχόλιό σου!

Αλέκα, το θυμόμουν το κασέρι, αλλά μετά άρχισα να έχω αμφιβολίες. "Πού στο διάβολο το βρήκε το κασέρι η γιαγιά;" αναρωτήθηκα (ακόμα αναρωτιέμαι δηλαδή). Κι έβαλα τη φέτα (να την αφήσω;).

Ανάδελφε, θα ρίχνω πετραδάκια για να μη χάσεις το δρόμο. :-)

Mindstripper, κι εγώ, αλλά ήδη χτυπήσει τις 2.000 λέξεις. Σεντονάρα!

Manosnikol, να΄σαι καλά.

Zoi20, μικρή ήταν η Βασούλα, δε βαριέσαι. Σήμερα θα την είχα πατάξει!

Idaki, και βέβαια το ξέρω το Σούβαρδο. Αγαπώ πολύ εκείνη την περιοχή και ξέρω τα χωριά της. Όμως δεν ήξερα για το νεκροταφείο του. Σίγουρα θα το επισκεφτώ (έχω τρέλα με τα νεκροταφεία).

Blueprint, ευχαριστώ!

Troll, τι το ΄θελα και έγραφα εκείνο κει το ποστ; Σου ΄μεινε τραύμα!

Δημήτρη, η γιαγιά είναι 97 ετών σήμερα. Έχει χάσει την κοτσίδα της, αλλά απόκτησε άλλα χαρίσματα. Συνομιλεί καθημερινά με τον παππού, που έχει πεθάνει εδώ και κάτι χρόνια!

M13, ωραία είναι εκεί κάτω, γιατί δε σου αρέσει; Οι ιθαγενείς είναι λίγο μπρουτάλ, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Μπάμπη, θενξ, να'ουμ'.

Yellow Kid, ευχαριστούμε για το μάθημα δακτυλογράφησης. Αύριο το "s" που είναι μπερδευτικό.    



1:51 μ.μ.
Blogger Idάκι είπε και ελάλησε...

Εμ ξέρω πού τα λέω!! Χαχαχα!

Το νεκροταφείο βρίσκεται στον Άη- Δημήτρη, στο έμπα του χωριού από νότια. Είναι περιφραγμένο με κάγκελα. Το εκκλησάκι το έχουν ξαναφτιάξει πρόσφατα και δεν το έχω δει. Προειδοποιώ ότι είναι εξαιρετικά μικροσκοπικό!    



5:02 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Jane said: H kleitorida gia merikous einai ena aplo diavatirio.... klasiko k aperito    



6:52 μ.μ.
Blogger Ιφιμέδεια είπε και ελάλησε...

ΧΑΧΑ! Υπέροχη ιστορία!
Στην Άνω Κλειτορία είχαν διοριστεί δύο φίλες μου καθηγήτριες και φαντάσου τι τραβούσαν από το δούλεμα...

Παρεμπιπτόντως -πολύ ταιριαστό το τροπάριο της Κασσιανής. Να δει κι ο Ιωσήφ Θεού πρόσωπο!    



10:46 π.μ.
Anonymous πάνος είπε και ελάλησε...

Πολύ όμορφο!

Δηλαδή... εξαιρετικό κομμάτι!    



2:46 μ.μ.
Anonymous silia είπε και ελάλησε...

Εξοχος (η)(?)....
Νοιωθω πολυ τυχερη που ,...εφτασα μεχρις εδω (σ'αυτο το μπλογκ εννοω)    



3:16 μ.μ.
Blogger ntontos είπε και ελάλησε...

Άριστο το κείμενο (όπως και τα περισότερα). Κλειτορία... έμεινα στο γάμο μου μια και η γυνάικα μου είναι από ξεχασμένο χωρίο εκεί. Στις Σειρρές (βερσίτσι)!    



2:21 π.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε και ελάλησε...

Ρε μεγάλε αθεόφοβε την ξέρεις την ιστορία της Κλειτορίας η αυτό που γράφεις το είδες στον ύπνο σου;(και μετά ξύπνησες.)
Και συ ρε m13 από ποιό γιδοχώρι είσι που σου πέφτουν λίγα τα Καλάβρυτα;Η είσαι από πόλη(πολύ θα το 'θελες δηλαδή) και το παίζεις εκλεπτυσμένη βεντέτα;
Τι να κάνούμε,έτσι είναι το internet,μπαίνει ο κάθε άσχετος και πετάει τη μαλακία του!    



9:21 π.μ.
Blogger universe είπε και ελάλησε...

Κοιτάζοντας την προέλευση των αναγνωστών στις εγγραφές μου, για μια εγγραφή που περιείχε την λέξη "Εβραίος", μπήκα στο google και από εκεί στην δική σας εγγραφή.
Με εντυπωσίασε η ιστορία, που περιγράφεται. Με χιούμορ, περιγράφει πολύ σοβαρά πράγματα, που αξίζει όλοι να σκεφτούμε. Παρόλο που η κοινωνία μας σήμερα, δεν κινδυνεύει από την λαϊκή μορφή του αντισημιτισμού, εντούτοις τέτοιες προκαταλήψεις υπάρχουν ακόμα έντονες.
Τα συγχαρητήριά μου
Μάρκος Γκανής
http://margkan.pblogs.gr    



12:47 μ.μ.
Blogger Η Κουρούνα είπε και ελάλησε...

"Τι να κάνούμε,έτσι είναι το internet,μπαίνει ο κάθε άσχετος και πετάει τη μαλακία του!"

Kαλή ώρα...    



4:28 π.μ.
Blogger uk-links είπε και ελάλησε...

You can use tap water links london but if you live in an area with links london jewellery really hard water, then you may use distilled links of london sale or bottled water.Before we go into the links of london silver how-tos, you need to gather some items first such discount links of london as an ironing board, an iron and a water links of london watch charm bottle that has water in itTo start ironing a shirt links of london friendship bracelets we will be starting with the front of the shirt. Slip the shirt onto the board links of london sweetie bracelet so that the left hand side of the shirt is facing up on the board and the rest of the discount links of london chains shirt is hanging off the back of the board. Imagine as though the ironing board is acting as though links of london pendants it is putting the shirt on by entering the left side of the shirt first.    



» Σχολιάστε Το Υπέροχο Τούτο Κείμενο